Er is een project gaande, iets groots dat schuilgaat achter de problemen van de hedendaagse wereld. Langzaam komt het achter de gordijnen van ons eigen toneelspel vandaan. Het is een ongrijpbaar bewustzijn, een gevoel dat ons in de kracht van het NU zet. Waar de politieke en economische systemen steeds verder afbrokkelen, groeit bij ons het verlangen naar een nieuwe wereld; een wereld waarin angst, hoop en schaarste niet langer van invloed zijn. We zijn klaar met het drama en de onrust die heerst. Er moet iets gebeuren, maar wat kun je als individu doen? In deze kennismaatschappij zijn we genoodzaakt om toe te kijken hoe de hooggeplaatste politici het samen uitvogelen en dus staan we machteloos. Weet echter dat het zo niet hoeft te verlopen. Je kunt vandaag nog kiezen voor verandering door boven je angst uit te stijgen. Verbind je met het Eenheidsbewustzijn door aan de andere kant van het gordijn te gaan staan. Kies voor liefde boven angst, actie boven passiviteit en zelfvertrouwen boven onrust. Geef om je medemens, wetende dat iedereen met hetzelfde worstelt als jij. Zo ben je niet langer toeschouwer van ellende, maar onderdeel van een groter geheel. De frequentie Eenheidsbewustzijn helpt je om contact te maken met het nieuwe bewustzijn dat ons met elkaar verbindt.
Tekst en beeldmateriaal: doorgeplaatst vanuit www.janosh.com 

Tijd om ze los te laten,
In een vluchtig gedicht.
Zonder ze te verliezen,
Ben ik ze nu kwijt.

Woorden gevangen,
In zinnen op papier.
Schreeuwen verlangen.
Niet nu, niet hier.

Nu ik de zinnen wat teruglees, lijkt het misschien in de eerste oogopslag de tekst van iemand die wat aan de depressieve kant met woorden zit te goochelen. Maar, dan moet ik je toch teleurstellen, ehhh…. of juist niet teleurstellen. Ik besef gewoon dat in “verlangen” geen “geluk” huist. Deze 2 woorden hebben hooguit de G gemeenschappelijk. In “verlangen” zit iets van “ver” en “lang”, dat wat we wensen. En “geluk” wijst er op dat het dan wel een beetje moet “lukken” natuurlijk.

Voor wie wil weten hoe ik tegen “geluk” aankijk, tik rechtsboven dit woord GELUK maar eens in. Geluk is voor mij steeds meer “niets nodig te hebben” en dus zonder verlangen te zijn. Want alles wat wij willen hebben, bezitten, is breekbaar.
Misschien dat ik het beter uit kan laten leggen door Sting, met het nummer “Fragile”.

Met een portie gezonde argwaan vroeg ik waar hij woonde. Of hij een rijbewijs bij zich had. Nee, maar hij had wel een kopietje in de auto. Kon hij zo pakken. De jongen bleek 19, naam en gegevens stonden op het rijbewijskopietje. Bijna huilend vroeg hij of ik hem 20 euro kon lenen.

Het verhaal kwam zo overtuigend over en de gedachte dat wanneer mijn kinderen zoiets zou overkomen, dat ik dan ook op hulp van anderen zou hopen, deed mij besluiten hem de gevraagde 20 euro te lenen. Ik gaf hem mijn gsm nummer, en hij zou bellen over het terugbetalen.

Het kopietje van zijn rijbewijs legde ik thuis in de boekenkast. Het lag er een week later nog. Uiteraard moet hij nu nog bellen.
Nu had hij tijdens zijn “oplichtersverhaaltje” verteld dat zijn opa en oma in een flat in de buurt woonden. Na even zoeken in het telefoonboek vond ik dezelfde achternaam in die flat en belde ik die mensen. Opa nam op. Ik wilde deze man uitleggen waarom ik belde, en na een paar woorden, onderbrak deze man mij al: “Ach nee, is het weer zover….” De man vertelde mij een triest verhaal. Dat zijn kleinzoon deze truuc al maanden toepaste. Met grotendeels het zelfde basisverhaal, dat hij zonder benzine staat en een zieke hond heeft.

De politie bellen bleek zinloos. “Mijnheer, deze man pleegt geen strafbaar feit” krijg je daar te horen. De jongen bleek een verslavingsprobleem te hebben en onder behandeling te zijn voor een psychisch probleem. Triest. Op zich.
Meteen realiseerde ik mij dat hij in gezonde toestand beter in zou kunnen schrijven op de toneelacademie. Hij zou er met vlag en wimpel slagen.

Die avond laat hoorde ik de brievenbus klepperen. Op de mat lag een envelopje, wellicht met schaamte in het donker bezorgd. Met daarin de 20 euro. En een briefje, geschreven door zijn Opa. “Met spijt, namens mijn kleinzoon”.

(Hoewel dit verhaal is geplaatst in de rubriek “Verhaalt” moet ik er helaas bij vertellen dat dit ongeveer een jaar geleden waar gebeurd is. Op diverse sociale media werd er voor gewaarschuwd. De 20 euro hebben we aan goed doel geschonken.)

Voor de “zoeker” is hier genoeg content te vinden. Ik hoef dus zeker niet in herhaling te vallen. Toch is er één tekst die ik graag regelmatig opnieuw bovenaan mijn blog plaats, ook al is dit tegen alle regels van het bloggen in. Het gedicht heb ik voor het eerst gepubliceerd in januari 2008 en inmiddels is het een soort van mantra voor mijzelf. Bij het lezen lijkt een moeilijk te doordringen waarheid, mij telkens opnieuw te vinden. Ik ben niet mijn gedachten. Ik ben niet slechts dat poppetje, die staat van zijn, die ik nodig heb om te verschijnen. Alles wat ik zoek, wordt beperkt door mijn denken. En op het moment dat er werd gevonden, bleek het er al lang te zijn. Niets is, wat het lijkt. Veel leesplezier op mijn blog en tot plotseling! Groetjes, John

Als één van de jongste Nederlanders studeer je af in de Hogere Informatica en op je 20ste begin je je eigen informatica-bedrijf. Alles gaat voor de wind, je hebt succes. Je gaat in 2004 voor een zakelijke klus naar een bedrijf in Marocco. Daar wordt een inval gedaan, en als “toevallige aanwezige” wordt je opgepakt, in een cel gegooid, en even later wordt je veroordeeld tot 10 jaar gevangenisstraf. Voor iets, waar je NIETS mee te maken hebt. Onschuldig!

Deze nachtmerrie overkwam Joseph Oubelkas. Van de ene op de andere dag veranderde zijn mooie vrije leven in het leven waar je de meest heftige films over hebt gezien. Waarvan je denkt: “Dit gaat mij nooit overkomen”.

Het boek “400 brieven van mijn moeder” kwam ik begin vorig jaar tegen op Twitter. (Via Twitter zijn er overigens al meer bijzondere boeken op mijn pad gekomen.) Soms, als je boeken als deze ziet, denk je even van “jaja, zal wel, onschuldig” maar bij dit boek wist ik vanaf de eerste seconde dat het zo was.

Ik heb het gelezen op een paar avonden. Het verhaal is te bizar voor woorden. Het doet me beseffen dat er nog steeds mensen zijn op deze wereld die onterecht van hun vrijheid worden beroofd. Maar wat het bijzondere is, dat er mensen zijn, die ondanks deze tegenslag zichzelf staande kunnen houden. Die door liefde worden gedragen. In dit geval vooral door de liefde van en voor zijn moeder. Zijn moeder schrijft hem prachtige brieven waardoor hij de kracht vindt om in zichzelf te blijven geloven. Hoe bizar de leefomstandigheden in de verschillende gevangenissen in Marocco ook zijn, en hoe oneerlijk en corrupt het rechtssysteem daar ook werkt, Joseph blijft geloven in de kracht van liefde, vriendschap en vrijheid. De vrijheid die ze hem lichamelijk hebben afgenomen, maar zijn ziel krijgen ze niet achter slot en grendel.

Kracht is hetgeen er valt te putten uit zijn boek. Iedereen die tegenslagen heeft in het leven, kan leren van zijn verhaal. Dat er altijd hoop is, daar waar liefde is. Wie zichzelf hieraan mag vasthouden kan alles overwinnen.

Voor de twitteraars onder jullie, Joseph is te volgen op Twitter. Vanavond komt hij overigens op TV, om 17:30 uur bij RTL4 in “het familieportret”. Wie meer wil weten over hem en zijn boek: Oubelkas.nl

Op Twitter kun je trouwens regelmatig de meest leuke voorzetjes van mensen beluisteren door te zoeken op #latenightmuziekjes Doordat meerdere mensen laat op de avond via deze #latenightmuziekjes delen wat ze beluisteren op Youtube, kom je de mooiste juweeltes voor oor, hart en ziel tegen. Als je me volgt via Twitter zie (beter gezegd, hoor) je ze vanzelf voorbijkomen.

Dit is de titel van de rubriek, die ik in oktober 2010 ben gestart. Een vertaling voor het begrip Anti Stigma (wat ik zonder taalkundige verantwoording, graag met hoofdletters schrijf) vind je op Wikipedia. Mijn korte vertaling. Anti = tegen. Stigma = stempels. Ik ben dus tegen stempels. Stempels op mensen. Labelen dus. Etiketten plakken, hoe je het noemen wilt.

Mensen worden o.a. vanwege hun afkomst, handicap, huidskleur of religie steeds vaker in hokjes gestopt. Hokjes waar we dan een naam op plakken. Lekker veilig, lekker makkelijk. Vooroordelen. Daar ben ik dus op tegen. De trouwe bezoekers van mijn blog weten waarom. Ben jij nieuw hier? Lees eens in de rubriek “Anti Stigma”, te beginnen bij de eerste posting van 22 november 2010, dan is het snel duidelijk.

Ieder mens is uniek, en een perfect mens ben ik nog nooit tegen gekomen. Ook al ben ik liever ergens voor dan tegen, ook al schrijf ik liever over liefde dan over haat, toch heb ik besloten om met Knappers.nl meer te gaan schrijven over Anti Stigma. Omdat ik zelf weet hoe het is om in een hokje gestopt te worden.

Mijn “hokje” heb ik gesloopt. Als jij het nog ziet, is het jouw hokje. Ik hoop dat ik er toe bij mag dragen dat anderen ook hun hokjes, als ze dat willen en durven, mogen slopen. Want in onze ware natuur, bestaan geen hokjes. Daar zijn we allemaal gelijkwaardig.