De leegte

image

Ineens was ik er. In de leegte van mijn hoofd. Voor iemand waar altijd meerdere sporen door zijn gedachten worden getrokken is het prettig schrikken, als je ineens op een soort van plein uitkomt. Met ruimte. Ruimte om te denken. Nee, om niet te hoeven denken.
De wens er te kunnen zitten om aan niets te hoeven denken voelt als wandelen in de snijdende vrieskou terwijl je verlangt naar de voorjaarszon. Als die eerste zon er dan is, dan is dat zo lekker. Zo iets, maar dan de warmte van de leegte. Even, zomaar in je hoofd. Niets, geen gedachte die je toe komt vallen, niets om te grijpen. Gewoon achterover leunen, op een terrasstoeltje op een leeg plein. In de voorjaarszon.

“Koffie meneer?” vroeg ze terwijl ze vrolijk langs fladderde. “Ja, graag.”
Een half uurtje zat ik op een leeg terras, toen ik opstond en vertrok, leek het op een hele middag. Het plein was aardig volgelopen. Leegte werd gevuld, ongemerkt.

    2 gedachten over “De leegte”

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *