… dan bekijken ze het maar!

Ik sprak al jaren openlijk over een aantal zaken die door heel wat mensen als taboes worden beschouwd. Je vertelt namelijk niet zomaar dat je wel eens in de war bent geweest. Al is de laatste keer inmiddels 15 jaar geleden, dan nog. Toch vond ik dat ik dit moest doen, en ben er op deze weblog mee begonnen. Eind 2010 schreef ik er voor het eerst openlijk over. Was best even een stap. Je hebt een zakelijke carrière, enfin, je hangt niet zomaar wat vuile was buiten… Dit was de blogpost van toen.

In de zomer van 2013 ben ik als vanzelf ambassadeur geworden voor het Fonds Psychische Gezondheid. Het opnemen van een filmpje waarin ik probeer om vooroordelen rondom de bipolaire stoornis weg te nemen, was een volgende stap. Voor mijn gevoel had ik weinig te verliezen en kon ik er mensen mee helpen. Dit filmpje is in november 2014 online gegaan, en inmiddels via YouTube al bijna 9.000 x bekeken. Acceptatie gaat gepaard met openheid. De ongeveer 25 jaar die ik erover gedaan had (van 1985 tot 2010) om deze blogpost te kunnen schrijven, is een weg die ik hier niet even kan samenvatten. Die ik liefst voor jongere mensen, die ook de klos zijn, gemakkelijker zou willen maken. Het filmpje spreekt verder voor zich.

Wat ik hierna nog niet heb verteld, is: wat dit filmpje heeft veroorzaakt. Niet voor mij, maar voor anderen. Het wordt gebruikt bij opleidingen en trainingen voor mensen die in de psychische zorg gaan werken. Maar ook op plaatsen waar men beroepshalve te maken krijgt met mensen die manisch depressief zijn en (tijdelijk) in de war zijn. Het is een troost geweest voor heel wat lotgenoten. Regelmatig krijg ik reacties toegestuurd via het fonds, maar ook via mijn eigen blog en sociale media komen reacties binnen. Vragen van mensen die voor de eerste keer manisch zijn geworden. Die twijfelen over hun diagnose. Last hebben van hun medicatie. Banen zijn kwijtgeraakt. Relaties hebben stuk zien gaan. En vaak ook worstelen met acceptatie. Zich afvragen of ze hun psychisch probleem nu wel of niet moeten vermelden bij een sollicitatie. Deze mensen geef ik dan vaak een antwoord waarvan ik hoop dat zij er mee verder kunnen. Iedereen moet dit namelijk op zijn eigen manier doen. De bal rolt niet overal gelijk.

De meest bijzondere reactie kreeg ik vorig jaar in mijn mailbox. Samengevat kwam het er op neer dat een moeder mij bedankte. Haar zoon had erg veel moeite om zich onder behandeling van een psychiater te stellen. Na het zien van mijn filmpje had hij besloten dit toch te doen. Hij is medicatie gaan gebruiken en in therapie gegaan. Zijn moeder vertelde mij dat ze maanden lang bang was geweest dat hij een beslissing zou nemen om zijn leven te beëindigen. Maar dat deze angst nu verdwenen was. Hij was helemaal stabiel en pakte zijn leven weer op. Met ziekte-inzicht en vol goede moed. Ze bedankte mij dat mijn filmpje daar tevens een zetje in had gegeven.

Als dit de enige reden was geweest, waarom ik ooit ja heb gezegd tegen het maken van dit filmpje, dan was het de beste die ik kan bedenken.

Een verder gewoon handige bijkomstigheid is, dat wanneer mijn ziekte soms ter sprake komt, of wanneer mensen echt willen weten waarom ik anders met mijn tijd om ga, dan hoef ik alleen maar het filmpje te tonen. Scheelt me een ellenlang verhaal. Een verhaal wat ik soms niet voor de tigste keer wil vertellen. Dan bekijken ze het maar, haha, op YouTube dan hè.

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *