Categorie archief: YouTube, filmpjes, vlogs

Libertad

Wat kan een reünie van de middelbare school toch weer prachtige dingen opleveren. Deze week kreeg ik van Ellen, een klasgenoot uit die die tijd, een bericht via Facebook, met een linkje naar het volgende nummer. Met de vraag: “John, vind jij dit mooi?”
Nu moet ik zeggen dat ik maar een paar woordjes Spaans begrijp, maar dat is voor deze muziek niet nodig. “LIBERTAD” hoorde ik op een gegeven moment. En het kon ook niet anders dan over vrijheid gaan. Heb het nummer al een paar keer zitten luisteren. Het komt zo lekker rauw mijn hart binnen. Prachtig! Ik denk dat ik maar eens lekker weer een ouderwetse cd ga bestellen. Diego El Cigala – Los Hermanos ( Con Andres Calamaro). Luister zelf maar:

Breekbaar

Feesten moeten we. Vieren, dat we leven. Genieten. Verlangen, naar meer. Het wordt ons ingegeven van kinds af aan. Is dat leuk? Of, lijkt dat leuk? Komt het doordat ik ouder wordt? Of doordat de wereld veranderd? Vragen die steeds vaker bij me opkomen. Terwijl de mensen om ons heen alleen maar meer en meer willen, krijg ik steeds meer het besef dat “meer” niet gelukkig maakt. Ik blog er al jaren over.

Nu ik de zinnen wat teruglees, lijkt het misschien in de eerste oogopslag de tekst van iemand die wat aan de depressieve kant met woorden zit te goochelen. Maar, dan moet ik je toch teleurstellen, ehhh…. of juist niet teleurstellen. Ik besef gewoon dat in “verlangen” geen “geluk” huist. Deze 2 woorden hebben hooguit de G gemeenschappelijk. In “verlangen” zit iets van “ver” en “lang”, dat wat we wensen. En “geluk” wijst er op dat het dan wel een beetje moet “lukken” natuurlijk.

Voor wie wil weten hoe ik tegen “geluk” aankijk, tik rechtsboven dit woord GELUK maar eens in. Geluk is voor mij steeds meer “niets nodig te hebben” en dus zonder verlangen te zijn. Want alles wat wij willen hebben, bezitten, is breekbaar.
Misschien dat ik het beter uit kan laten leggen door Sting, met het nummer “Fragile”.

http://www.youtube.com/watch?v=mKq2_Mz6HMA&feature=youtube_gdata_player

Arrival of the Birds

Vandaag kwam ik via Twitter een filmpje tegen, met als titel: “Arrival of the Birds”. Als vogelliefhebber ben ik dan al snel getriggerd om even te kijken. Begeleid door prachtige muziek zie je een groep flamingo’s vliegen over het water, in de schemering van het maanlicht… Zo verschrikkelijk mooi. Ach, we moeten hier geen woorden aan besteden. Kijk zelf maar. Als mensen ooit zo vredig zouden kunnen reizen en landen, dan zou de wereld er een stukje mooier uit zien volgens mij. Het filmpje vind je hier:

Muziekjes tussendoor

Omdat MUZIEK voor heel veel mensen genieten is en daarnaast een enorm helende factor heeft, wil ik tussendoor (gewoon ook voor de gezelligheid, af en toe) op mijn blog wat doorlinkjes naar Youtube aanbieden. Helemaal rechts onder, in de laatste rubriek heb ik wat favoriete muziek voor je verzameld. Onder de kop “Mooie Muziek”. In ieder geval, mooi en favoriet voor mij dan. Ik moet toegeven dat ik muzikaal de laatste jaren zwaar achter de feiten aanloop, en nog steeds wordt ik het warmst van muziek uit de vorige eeuw. Maar, logisch, want in die tijd heb ik ook wat jaartjes versleten. Kortom, het voornemen van 2012 is jullie, tussen de soms wat zwaarmoedige verhalen hier, op te fleuren met vaak toch wat oudere maar grandiose muzikale fragmenten.

Op Twitter kun je trouwens regelmatig de meest leuke voorzetjes van mensen beluisteren door te zoeken op #latenightmuziekjes Doordat meerdere mensen laat op de avond via deze #latenightmuziekjes delen wat ze beluisteren op Youtube, kom je de mooiste juweeltes voor oor, hart en ziel tegen. Als je me volgt via Twitter zie (beter gezegd, hoor) je ze vanzelf voorbijkomen.

Tot tranen toe geraakt, zo mooi

Voor sommigen is er een God. Voor anderen niet. De ene gelooft erin, de andere weet het zeker. Ons vertrouwen varieert van rotsvast tot geen enkel vertrouwen in een almachtige bron. Toch zie je bij iedereen die volgend optreden aanschouwt de zelfde soort emoties ontstaan. Ze variëren van tranen, tot kippenvel. Van intense blijheid tot verwondering. Ik heb er in ieder geval ontzettend van genoten, en kijk nu zelf maar wat het met jou doet: www.youtube.com/watch?v=SXh7JR9oKVE 

Niets vermoedende bezoekers van een winkelcentrum ergens in Amerika, worden aangenaam verrast tijdens hun lunch. Mocht je de link later nog eens zoeken, je vind hem op Youtube terug, op (deels) volgende woorden: “Christmas Food Court Flash Mob, Hallelujah Chorus”

Ne me quitte pas.

“Ne me quitte pas”, door Jacques Brel.
Het zal een jaar of zes geleden zijn, dat we tijdens een heerlijke zomervakantie aan de Franse kust zaten op een terrasje. In het prachtige authentieke dorpje Le Lavandou, aan de Middelandse zee. Je kent dat wel, lekker gezwommen in zee, daarna op een terras, je afvragen waar we die avond eens gaan eten.
Op de achtergrond draaide men het nummer “Ne me quitte pas” in de uitvoering van Jacques Brel (1929-1978). De kroegbaas vertelde met de bekende Franse trots, dat Brel regelmatig in zijn zaak was geweest en dat hij dus jarenlang een vakantiewoning zou hebben gehad in Le Lavandou. Op zich een prachtig verhaal. Toen ik de man zei dat Brel een Belg was en toch echt in Schaarbeek bij Brussel was geboren, ontstond een discussie. Hadden we toen maar kunnen googlen op ons mobieltje, dan had ik mooi een weddenschap in kunnen zetten op een flesje wijn. Maar goed, waar we het al snel over eens werden, was, dat Brel een held was. En onder het genot van de wijn werd het heldendom groter.

Ik blijf kippenvel krijgen als ik kijk naar de volgende vertellende vertolking van Brel. Ongelooflijk, wat een passie…
http://www.youtube.com/watch?v=p1WrVg-dl0U&feature=youtube_gdata_player