Categorie archief: Wakkermaker

Het is wat het is.

Het is wat het is.

De zon gaat onder, elke avond.
De mopperaar neemt afscheid van een vervelende dag.
De levensgenieter bedankt voor alles wat mooi was.

De zon gaat onder, elke avond.
De ene ziet een betonnen pad, wat er niet had moeten liggen.
De ander ziet alleen de zon, de bron van ons bestaan.

De zon gaat onder, elke avond.
Geeft elke keer een kans op een nieuwe gedachte.
Soms een gedachte aan geluk, niet veroorzaakt door de zon.
Geluk; gewoon, omdat de ene kijkt,
en ziet, hoe mooi de dingen zijn.
En de ander vergeet dat kijken een kunst is,
Een kunst die het snelste slaagt zonder erbij te denken.

Geloof niet alles wat je denkt! Dat lucht op.
Het is wat het is.

Verstandelijk beperkt? Of geniaal?

SDW Roosendaal heeft bij ons in de wijk Westrand een paar prachtige locaties waar mensen met een verstandelijke beperking worden opgevangen. Wonen, dagverblijf, alles is mogelijk en klasse geregeld. Regelmatig lopen er hier begeleiders door de wijk. Ze gaan om boodschappen, brengen krantjes rond en maken deel uit van onze wijk zoals het hoort. Zo ook vandaag. Ik ontmoet een begeleider met 3 jonge knullen, waarbij we even een leuk gesprek hebben. Zoals vaker. Een jongen schudt me de hand en vraagt mijn naam. De andere jongeman, ook client, vraagt mijn leeftijd. Ik zeg 56.

“En wanneer bent u jarig?”, waarop ik antwoord: “18 oktober”. “Ahh” zegt hij, dan wordt u straks 57 en dan bent u geboren in 1961″. Op zich nog niet zo verbazingwekkend.

Hij kijkt me nog even aan, en zegt. “En u bent geboren op een WOENSDAG”. Thuisgekomen. Mijn moedertje gebeld, die twijfelde. Google gecheckt. Het klopte!! Een WOENSDAG!

Mag ik deze jongeman nog “verstandelijk beperkt” noemen?
Of is het een knul die van een heleboel dingen te weinig weet, en van enkele dingen onvoorstelbaar veel?

Kan zoiets moois, zomaar vanzelf ontstaan?

Worstelen met de grote vragen des levens. Wie heeft dat nooit gedaan? Ik in ieder geval jaren. Vooral in de wat mindere, donkere tijden van mijn leven kon ik mij veel te veel verdiepen in die levensvragen. Of er iets groters was dan ons denken? En of het leven daardoor meer zin kreeg? Meters boeken gelezen voor een periode van zeker een jaartje of 10. Oude filosofen bestudeerd om antwoorden te krijgen op al die vragen. Een periode van 4 jaar les gehad van een bijzondere man, Rob van Dijk. De man die me “anders leerde kijken” zonder een slaaf te zijn van mijn gedachtes.

De boeken staan in de kast, worden uitgeleend en soms weg gegeven, aan mensen die nu weer zoekende zijn. De zware, bijna verslavende kost over nondualiteit, de Advaita Vedanta filosofie heeft me veel gebracht. Vooral het inzicht dat “blijven zoeken” zinloos is. Als een hond die achter zijn eigen staart aan rent. De “waarheid” (voor zover die zich aanreikt) is namelijk net niet te zien, net niet te pakken.

Het moment van “stoppen met zoeken” bleek zalig makend. Ineens zag ik dat we met velen ons druk maken over van alles en nog wat, wat we toch niet in de hand hebben. We denken dat we het leven kunnen sturen, maar we geven hooguit hier en daar wat richting er aan. De meeste dingen gaan zoals ze gaan. In de twijfel aan het grotere, wil ik als agnost mij toch niet altijd overgeven aan de gedachte dat er een allesoverheersend groter plan is. Waar we niet aan ontkomen. Die twijfel, en dat niet willen neerleggen zorgt bij mij voor gedrevenheid. De overgave aan het leven werkt bevrijdend. Alsof ik de laatste 10 jaar van mijn leven als het ware meedrijf op de stroom van de rivier. Genoeg tegen de stroom in gezwommen, laat maar gaan. We sturen en peddelen wat, en ondertussen houden we koers.

Als je niet meer hoeft te zoeken, stopt het gevoel van de “rooftocht”. Het genieten van het kijken werd geboren. Jaren terug al. Vanaf dat moment kon ik een bos in lopen, en er dan na 5 minuten ook echt ZIJN. Zonder af te dwalen in allerlei dagelijkse beslommeringen zag ik de bomen. Als nooit te voren. Ik hoorde de merels en lijsters fluiten, op een manier die mij daarvoor altijd was ontgaan. Zitten in een bos. Tien minuten kijken en luisteren, meewaaien op de geluiden van die vogels en je verbonden voelen met de hele omgeving. De hond die naast je ligt en niet eens opspringt om achter een prachtig ree aan te gaan.

Vaak zijn dat de momenten, dat er ineens een vlinder op je arm gaat zitten. Daar even blijft zitten, alsof hij rust en energie haalt uit de zonnestralen. Kijkend naar zo’n prachtige vlinder, dan ineens besef ik dat het eerst een harig rupsje is geweest. Dat die rups, zonder honderden dikke boeken toch het pad van transformatie heeft gevonden.

Even bedenk ik mij dan, dat iets of iemand dat ooit bedacht of gemaakt moet hebben.

Of kan zoiets moois, zomaar vanzelf ontstaan?

 

(Met dank aan Henk Nijssen voor de prachtige foto’s)

Don’t worry

Ken je dat?

Wakker worden en dan zonder dat je ergens iets van muziek hebt gehoord, toch een deuntje in je hoofd hebben. Onverklaarbaar soms, net als bij dromen. Ik heb het dagelijks bijna. En ben van plan jullie er mee lastig te vallen. Ach, veel risico’s loop je niet. Hooguit, dat je dan morgenochtend zelf wakker wordt met dit deuntje. Jouw voordeel is dan, dat jij er wel een verklaring voor hebt!

De BuitenBeter App, werkt dit in Roosendaal?

DUMPENDE BURGERS

De BuitenBeter App, hij werkt prima, ook in Roosendaal. Bij losliggende stoeptegels maak je met de app op je mobieltje een foto, binnen enkele seconden een melding, en binnen een dag of wat heeft de gemeente aktie ondernomen. De tegels wordt recht gelegd en probleem opgelost. Zo ook als je meldingen doet over illegaal gedumpt afval. Afgelopen maanden zijn er door diverse buren meldingen gedaan over 1 specifieke plek waar telkens afval werd gedumpt. Van bedden, pakketten met schrootjes, banken tot hele kinderspeeltuintjes. Een plastic glijbaan met 3 kleuren, enorm herkenbaar. Elke melding bij de gemeente wordt meteen opgelost, echter er wordt niet op gehandhaafd. Ideaal voor die paar dumpende burgers. De gemeente ruimt het toch wel op…. Dit bovenstaande heb ik persoonlijk gemeld aan de betreffende wethouder. Nul reactie.

…. RATTEN GESIGNALEERD
Ook problemen rondom groenonderhoud kun je melden. Wanneer je echter door de wijk loopt kun je momenteel op honderden plekken de meest bizarre foto’s maken. De gemeente had vroeger eigen hoveniers die met betrokkenheid snoeiden en schoffelden. Nu gaat men groenperken naast woningen en flats met klepelmaaiers te lijf. Het groenbedrijf wat het minste vraagt krijgt de klus. Brandnetels, berenklauwen, bramenstruiken het blijft allemaal staan. Het wordt een rommelige boel waardoor helaas burgers wellicht denken, ach, dan kan mijn blikje er wel bij. Rotzooi trekt rotzooi aan. In het Westrand park signaleer ik regelmatig stevige ratten, logisch: voedsel volop en de dichtgegroeide bossages zijn heerlijke schuilplekken. Ik hou ontzettend van groen en wildernis, maar als je burgers vraagt om de wijk netjes te houden, zul je zelf als gemeente ook moeten onderhouden.

BELLEN EN SCHRIJVEN IS ZINLOOS
Bellen en schrijven naar de gemeente heeft geen zin meer. Daar reageert niemand. Een vergelijking: zou de brandweer in Roosendaal werken met een BuitenBeter app, dan kunnen ze elke melding van een brandje wel opvolgen. Maar zou men dan ook niet in de gaten krijgen dat er een heel bos in de fik stond?

EEN VUILNISBELT
Ondertussen zijn ze bij de gemeente druk met scoren. Een oude schoorsteen van Philips wordt voor bizar veel geld verplaatst. Gekleurde zebrapaden, prachtige verbouwingen aan een Nieuwe Markt, het plannen van gruwelijk ongezonde mestfabrieken naast onze wijk, etc. Het imago van de niet communicerende wethouders hoeven we niet meer aan te knagen. Het is iedereen bekend. De burgemeester praat niet met zijn burgers. En ondertussen wordt het langzaam aan een vuilnisbelt. Het wordt tijd dat we met zijn allen stoppen met belasting betalen aan die gemeente. Zouden ze dan eens wakker worden?

Wanneer stopt men bij de gemeente met WIJZEN NAAR DE FOUTE BURGER en gaat men eindelijk een beleid maken, werken waar gewerkt moet worden?

Dimitri Heesbeen, WONDERzoeker…

Vroeger had ik altijd wat moeite met het woord coach. Mensen die lat hoger leggen, enfin, het riep altijd weerstand op. Tot ik ergens tegen aan liep en besefte dat ik zaken moest los leren laten. Dan is iemand die de juiste spiegel vast kan houden handig. Een spiegel die je even uit je comfortzone weet te halen. Zodat je getriggerd wordt om te kijken naar kansen, mogelijkheden. Dimitri wijst niet in een richting, want die richting bepaal ik zelf. Maar hij zet je op een plek waar je de richtingen helder ziet. Waar je zelf doorkrijgt dat het stoplicht op GROEN staat. Zijn enthousiasme werkt bijna net zo inspirerend en aanstekelijk als een rit op mijn oude BMW.

Zoek jij ook een “WakkerMaker”, neem dan contact op met Dimitri.