Categorie archief: Verhaalt

Dieren op dak

Dierentuinen hebben nogal eens de neiging om daar te ontstaan, waar mensen wonen. Ofwel, vaak midden in een grote stad. Mensen willen die dieren gaan bekijken en gaan dan het liefst in hun heilige koe. Met zijn allen in het autootje, op naar de dierentuin. Gevolg: flinke parkeerproblemen!
Mijn kleindochter van 3 heeft er vanmiddag in een half uurtje de oplossing voor gevonden. Ze was met twee autootjes aan het spelen en die moesten droog staan, vanwege de hoosbuien. Vandaar samen met opa een garage gebouwd met haar Lego blokken.
“Opa, dan kunnen we de dieren toch op het dak zetten?”
“Natuurlijk meisje!”

20120711-232551.jpg

Zo, nu even dit plan posten naar stads-ontwikkelaars en politieke organisaties. Want volgens mij is ons prulleke sneller met het oplossen van dit soort problemen dan de geleerden in Den Haag.

de stropdassen van onze taal

20120708-010126.jpg

de hoofdletters zijn de stropdassen van onze taal. ze worden gebruikt voor woorden die belangrijk gevonden moeten worden. woorden die uit zichzelf niet echt respect afdwingen, maar met een hoofdletterig stropdasje, vallen ze net wat meer op. zou je er bijna eerder naar gaan luisteren.

nu ben ik geen liefhebber van stropdassen. sterker nog, het kan wel meer dan 10 jaar geleden zijn dat ik er eentje droeg. het bevalt me prima. hoe langer ik er over nadenk, hoe belachelijker ik het ding ben gaan vinden. mijn wereld, is sowieso een rare, maar tegenwoordig dus, wat mij betreft ook stropdasloos. sterker nog, als ik mensen met stropdassen zie, kan ik me niet onttrekken aan de vraag of ze er denken status aan te ontlenen, of het meer gezag uitstraalt. het verhaal van de chef werkplaats die tijdens het repareren van een draaiend deel van een motor met zijn stropdas vast kwam te zitten en dit bijna met de dood moest bekopen, draagt wellicht bij aan mijn steeds negatievere beeld in de loop der jaren. ach, ik ben het gewoon een raar ding gaan vinden.
heb er in dit stukje over “maskers” ook al eens eerder over geschreven: http://www.knappers.nl/maskers-aan-de-muur-graag/

bovenaan begon ik met “hoofdletters als stropdassen van de taal”. meteen werd ik benieuwd hoe dan een wat langere tekst eruit zou zien zonder hoofdletters. een briefje zoals vroeger mijn lieve schoonmoeder ze schreef, zonder hoofdletters, zelfs zonder punten.
dit laatste ging me wat te ver, maar die hoofdletters heb ik maar eens weggelaten. ben benieuwd.
viel het je op? op welk moment dan, in deze tekst? of heb je ze niet gemist?

Mijn grote kleine liefde

20120603-215714.jpg

Deze maand wordt ze 3, onze kleindochter. Gisteren was ze de hele dag bij ons, en in tegenstelling tot wat de weermannetjes ons voorspelden, was het prachtig weer, dus, wij naar de speeltuin. Heerlijk in het zonnetje, een terrasje en wat in schommels en draaimolens hangen. Wat wil je eigenlijk meer.
Ze schiet van het ene naar het andere speeltoestel. In haar heerlijke taalgebruik lijken woorden soms veel op elkaar. Uiteraard trekt ze zich daar niets van aan. Roept ze ineens: “Opa, er zit iemand in mijn schoen!” Ze ging zitten met haar beentjes in de lucht. Of ik even het stuifzand uit haar schoentjes wilde halen. “Die andere ook Opa!”
Terwijl ik haar schoentjes terug dicht gesp zeg ik: Wat ben je toch een eigenwijsje!” Zegt zij: “Nee Opa, ik ben Carice!”

Doe mij nog een biertje…

De tijd gaat snel, zeker op internet. Een paar jaar geleden was iemand die een weblog bijhield, vernieuwend bezig. Inmiddels begint het erop te lijken dat bloggen al weer ouderwets is. De sociale media lijkt het bloggen in te halen, in al haar nieuwste vormen. Vaak met de diepgang van een soepbord.
Als we kijken naar kwantiteit, en het gedrag van de huidige internetbezoeker, dan lijkt het er op, dat de snelle vluchtige wereld van de sociale media de harten van de meeste, vooral jongere, internetbezoekers, veroverd heeft.

Ook deze ouderwetse blogger, heeft de sociale media verkend. Ik twitter met vlagen, rommel wel eens wat op Facebook en ben zakelijk actief op Linkedin. Deze week was nog in het nieuws hoe verslavend de sociale media zijn. Veel jongeren kunnen geen minuut zonder hun gsm, en wanneer er een bericht binnenkomt, worden ze nerveus wanneer ze het niet meteen kunnen lezen. Iedereen wil zijn imago zo “snel en trendy” mogelijk in stand houden, en doet zich vooral mooier voor dan hij is. Eigenlijk, als je er een beetje langer over nadenkt, is het natuurlijk te krankzinnig voor woorden. Maar goed, “lang nadenken” daar hebben we al internettend weinig tijd voor.
Je bent in gesprek met iemand, die krijgt een berichtje binnen op zijn gsm en deze persoon onderbreekt het gesprek om deze gsm te checken. “Hallo, ben ik nog in beeld?” denk ik dan.

In gedachten bel ik over een jaar of 10 de huisarts. Voel me namelijk niet helemaal fit. De assistente neemt op: “Meneer Knappers, als u zich niet lekker voelt, stuur dan even foto van vanochtend via Facebook, dan kijken we er even naar, dat twitteren we uw recept meteen naar de apotheek, en dit kunt u dan zometeen al ophalen. Wel even uw gsm meenemen, voor uw identificatie graag.”

Al mijmerend loop ik de kroeg binnen, naast de apotheek. Heerlijke muziek, bekenden aan de bar. Ik bestel een biertje. Op het moment dat ik voel dat ik wat bij begin te trekken, begint mijn gsm te rinkelen. De apotheek, zie ik in mijn scherm….

Ik leun een stukje over de bar. Laat mijn gsm in de spoelbak plonsen.
“Doe mij nog maar een biertje, neem er zelf ook eentje, en heb jij toevallig de krant van gisteren liggen? Of kun je me vertellen wat er vorige week gebeurd is misschien?”

Wij bepalen toch of het goed komt?

Van nature ben ik een positief ingesteld mens. Als het hard gaat waaien geloof ik meer in het bouwen van een windmolen, dan in het schuilen achter een scherm. Toch is er iets wat mij verbaast.

Naarmate ik ouder wordt, lijkt het alsof de wereld om ons heen aan het verslechteren is. Zou dat ook echt zo zijn? Of komt het door de verandering van onze wereld, de honger naar sensatie van onze media en de oppervlakkige nieuwsgaring van onze huidige journalistiek?
Moord, doodslag, verkrachting, ontvoering en allerlei andere ellende lijkt aan de orde van elke dag te zijn.

Na wat gezoek op internet las ik ergens dat wereldwijd steeds meer landen in oorlogen verwikkeld zijn. De conflicten worden echter sneller beëindigd en eisen veel minder mensenlevens dan vroeger. Deze gegevens zouden afkomstig zijn van de Verenigde Naties.

Hieruit zou je dus moeten concluderen dat het niet slechter gaat dan vroeger. Het enige wat ik me dan kan voorstellen is dat we dus inderdaad door de huidige media zo overstelpt worden met “negatief” nieuws, dat we er vanzelf in gaan geloven.

Hoe meer van dit nieuws tot ons komt, hoe meer het volgens mij onze gemoedstoestand negatief kan beïnvloeden. Dit is dan ook de reden dat ik probeer om, net als velen, ook “goed en mooi nieuws” tot me te nemen. En te delen. Andere bloggers die daarin gespecialiseerd zijn, volg ik dan ook graag. Het zijn de lichtdragers die het handigst te volgen zijn, zeker in het donker. Dragen ze echt iets bij tot een positievere wereld, dan voeg ik ze regelmatig toe aan de kolommen rechts.

Als we een mooiere wereld willen, zullen we er zelf in moeten geloven. Zullen we er zelf iets aan moeten doen. Want volgens mij beslissen wij met zijn allen welke kant we uit gaan. Wij, dat zijn jij en ik. Toch?

Knappertjes

In de vorige blogpost is er natuurlijk gezellig wat gefantaseerd op een bestaand merk. Jaren geleden echter heeft Verkade zich al eens laten inspireren door onze familienaam. De Knappertjes schijnen een goed lopend product te zijn geworden. U hoeft dus niet te wachten tot 2014! Onze grootvader was bakker Knappers, dus we gaan binnen de familie toch maar eens uitzoeken of hij die Knappertjes toen al niet bedacht heeft. En dan even praten met Verkade uiteraard.

20120310-120732.jpg

Dorst?

Ook al wordt er op deze blog geen advertentieruimte verkocht, toch denken we af en toe, dromerig eens na over sponsor-concepten. Het eerste kievitsei is zojuist gevonden in Friesland, hoor ik net. Dus, met het voorjaar al in zijn bol wellicht, zit onze ontwerper Edwin al ergens in gedachten op een zonnig terras. Denkend over logo’s en ideetjes voor Knappers.nl is hij bij het genieten van een heerlijk, helder biertje toch een beetje in de war geraakt zo te zien. Het schijnt nog niet overal te bestellen te zijn, onze redactie hoorde echter al wel dat er plannen waren van de brouwer om per 2014 de eerste Knappertjes uit te leveren.

20120310-114351.jpg

“Met spijt, namens mijn kleinzoon”

Hij stond wat raar geparkeerd, zo net voor de kruising en half op de weg. De jongen zat te graaien in zijn dashboard en toen ik langs liep, met de hond, sprak hij me aan.
“Mijnheer, mijnheer…” klonk hij wat paniekerig. Ik draaide me om en stopte. Hij stapte uit zijn Golfje en vroeg of ik hem kon helpen. Vertelde me een verhaal dat hij zonder benzine stond, dat hij zijn hond naar een dierenhospitaal moest brengen, omdat het beestje ziek was, maar dat hij dus geen geld had om te tanken want zijn portemonnee lag thuis. Het kwam er vlot uit.

Met een portie gezonde argwaan vroeg ik waar hij woonde. Of hij een rijbewijs bij zich had. Nee, maar hij had wel een kopietje in de auto. Kon hij zo pakken. De jongen bleek 19, naam en gegevens stonden op het rijbewijskopietje. Bijna huilend vroeg hij of ik hem 20 euro kon lenen.

Het verhaal kwam zo overtuigend over en de gedachte dat wanneer mijn kinderen zoiets zou overkomen, dat ik dan ook op hulp van anderen zou hopen, deed mij besluiten hem de gevraagde 20 euro te lenen. Ik gaf hem mijn gsm nummer, en hij zou bellen over het terugbetalen.

Het kopietje van zijn rijbewijs legde ik thuis in de boekenkast. Het lag er een week later nog. Uiteraard moet hij nu nog bellen.
Nu had hij tijdens zijn “oplichtersverhaaltje” verteld dat zijn opa en oma in een flat in de buurt woonden. Na even zoeken in het telefoonboek vond ik dezelfde achternaam in die flat en belde ik die mensen. Opa nam op. Ik wilde deze man uitleggen waarom ik belde, en na een paar woorden, onderbrak deze man mij al: “Ach nee, is het weer zover….” De man vertelde mij een triest verhaal. Dat zijn kleinzoon deze truuc al maanden toepaste. Met grotendeels het zelfde basisverhaal, dat hij zonder benzine staat en een zieke hond heeft.

De politie bellen bleek zinloos. “Mijnheer, deze man pleegt geen strafbaar feit” krijg je daar te horen. De jongen bleek een verslavingsprobleem te hebben en onder behandeling te zijn voor een psychisch probleem. Triest. Op zich.
Meteen realiseerde ik mij dat hij in gezonde toestand beter in zou kunnen schrijven op de toneelacademie. Hij zou er met vlag en wimpel slagen.

Die avond laat hoorde ik de brievenbus klepperen. Op de mat lag een envelopje, wellicht met schaamte in het donker bezorgd. Met daarin de 20 euro. En een briefje, geschreven door zijn Opa. “Met spijt, namens mijn kleinzoon”.

(Hoewel dit verhaal is geplaatst in de rubriek “Verhaalt” moet ik er helaas bij vertellen dat dit ongeveer een jaar geleden waar gebeurd is. Op diverse sociale media werd er voor gewaarschuwd. De 20 euro hebben we aan goed doel geschonken.)

De Partij van de Liefde

“De mens lijdt het meest, door het lijden dat hij vreest.”
Weerhoudt deze stelling ons van de echte vrijheid?

Ik hoorde mezelf vroeger vaak zeggen: “We leven in een vrij land!” Wat verstaan we onder een vrij land? Is ons land nog steeds een vrij land, of leven we onder het juk van de angst? Al jaren kennen we politieke partijen die het woord vrijheid in hun naam dragen. Ze werven hun kiezers echter niet vanuit deze vrijheid, maar eerder juist door het aanjagen van haat en angst. Angst voor mensen met een andere geloofsovertuiging, een andere taal of een andere huidskleur. Angst voor alles wat “anders” is.Hoe kan het toch dat mensen zich zo laten sturen door angst. Ik heb altijd mogen leren, en geprobeerd om juist te kijken naar mogelijkheden, naar kansen. Wie de nadruk legt op negativiteit zal uiteindelijk slechts vervuld raken met haat. En met haat verdrijf je geen haat. Het enige wat haat kan verdrijven, is liefde. Ik heb geen enkel verstand van politiek en zeker geen ambities in deze richting. Zeker wil ik jullie op mijn blog ook niet lastig vallen met politiek. Voor mij is het namelijk veelal een spel met dubbele agenda’s, waarbij ik mij niet thuis voel.
Maar mocht ik ooit in een vlaag van verstandsverbijstering toch een politieke partij willen oprichten, dan denk ik dat het de PvdL gaat worden. De Partij van de Liefde. Kijk ik meteen even op Google, ontdek ik dat mijn idee echt niet zo uniek is. Er zijn al diverse pogingen geweest. Het blijkt dus toch niet mee te vallen. De liefde. Misschien moeten we de politici maar eens gaan heropvoeden. In ieder geval onze kinderen. Komt het ooit nog wel goed. Door de liefde.Als mijn tekst klaar is, lees ik hem altijd nog even na, op taal- en tikfouten. Ondertussen moest ik even denken aan een grote held, Martin Luther King. Kijk even op: www.martinlutherking.org Heb je een kwartiertje over voor misschien wel de meest belangrijke speach van de vorige eeuw (1963), kijk en luister dan hier naar “I Have a Dream”. Mij lukt het nooit zonder kippevel.