Categorie archief: Verhaalt

De BuitenBeter App, werkt dit in Roosendaal?

DUMPENDE BURGERS

De BuitenBeter App, hij werkt prima, ook in Roosendaal. Bij losliggende stoeptegels maak je met de app op je mobieltje een foto, binnen enkele seconden een melding, en binnen een dag of wat heeft de gemeente aktie ondernomen. De tegels wordt recht gelegd en probleem opgelost. Zo ook als je meldingen doet over illegaal gedumpt afval. Afgelopen maanden zijn er door diverse buren meldingen gedaan over 1 specifieke plek waar telkens afval werd gedumpt. Van bedden, pakketten met schrootjes, banken tot hele kinderspeeltuintjes. Een plastic glijbaan met 3 kleuren, enorm herkenbaar. Elke melding bij de gemeente wordt meteen opgelost, echter er wordt niet op gehandhaafd. Ideaal voor die paar dumpende burgers. De gemeente ruimt het toch wel op…. Dit bovenstaande heb ik persoonlijk gemeld aan de betreffende wethouder. Nul reactie.

…. RATTEN GESIGNALEERD
Ook problemen rondom groenonderhoud kun je melden. Wanneer je echter door de wijk loopt kun je momenteel op honderden plekken de meest bizarre foto’s maken. De gemeente had vroeger eigen hoveniers die met betrokkenheid snoeiden en schoffelden. Nu gaat men groenperken naast woningen en flats met klepelmaaiers te lijf. Het groenbedrijf wat het minste vraagt krijgt de klus. Brandnetels, berenklauwen, bramenstruiken het blijft allemaal staan. Het wordt een rommelige boel waardoor helaas burgers wellicht denken, ach, dan kan mijn blikje er wel bij. Rotzooi trekt rotzooi aan. In het Westrand park signaleer ik regelmatig stevige ratten, logisch: voedsel volop en de dichtgegroeide bossages zijn heerlijke schuilplekken. Ik hou ontzettend van groen en wildernis, maar als je burgers vraagt om de wijk netjes te houden, zul je zelf als gemeente ook moeten onderhouden.

BELLEN EN SCHRIJVEN IS ZINLOOS
Bellen en schrijven naar de gemeente heeft geen zin meer. Daar reageert niemand. Een vergelijking: zou de brandweer in Roosendaal werken met een BuitenBeter app, dan kunnen ze elke melding van een brandje wel opvolgen. Maar zou men dan ook niet in de gaten krijgen dat er een heel bos in de fik stond?

EEN VUILNISBELT
Ondertussen zijn ze bij de gemeente druk met scoren. Een oude schoorsteen van Philips wordt voor bizar veel geld verplaatst. Gekleurde zebrapaden, prachtige verbouwingen aan een Nieuwe Markt, het plannen van gruwelijk ongezonde mestfabrieken naast onze wijk, etc. Het imago van de niet communicerende wethouders hoeven we niet meer aan te knagen. Het is iedereen bekend. De burgemeester praat niet met zijn burgers. En ondertussen wordt het langzaam aan een vuilnisbelt. Het wordt tijd dat we met zijn allen stoppen met belasting betalen aan die gemeente. Zouden ze dan eens wakker worden?

Wanneer stopt men bij de gemeente met WIJZEN NAAR DE FOUTE BURGER en gaat men eindelijk een beleid maken, werken waar gewerkt moet worden?

Mijn kerstwens voor jou

De kerstwensen vallen in december tegenwoordig voorgeprogrammeerd in de mailboxen. Vroeger had de postbode het er druk mee, tegenwoordig vliegt alles als vanzelf over het internet.  De mooiste wensen, die ik iedereen gun. Wat ik jou wens, is eigenlijk wat ik jou het hele jaar wens. Onderstaand tekstje heb ik in december 2013 voor het eerst geplaatst, en ik ga dit jaarlijks voortaan herhalen op mijn blog.

Een goede gezondheid en een beetje geluk.
Dat je het licht mag vinden wat je zoekt, en als dat lukt,
dat je het dan wilt dragen voor die mensen
die met moeite de luiken open kunnen krijgen.

20131220-174412.jpg

Moeder en kind, verdwaald..

De Rembrandtgalerij in de Westrand (Roosendaal) wordt verbouwd. We krijgen straks een mooi nieuw plein, met palmbomen. Prullenbakken en putten worden tijdelijk opgeslagen op het Kerkplein.
Het prachtige beeld “moeder en kind” staat er even treurig bij. De dames zijn verdwaald. We letten er op dat zij straks weer mooi in de zon komen te staan. Wordt vervolgd.

Ps: Rademakers heeft deze plaatsing niet gesponsord, maar een bijdrage is altijd welkom. ?

Een droom verwezenlijken

In april 2014 overleed na een korte heftige ziekte een toffe collega. Veel te jong. Na die crematie had ik met iemand een gesprek met de standaard uitspraken als “we moeten nu leven”. Je kent de momenten van realisatie. Toen iemand aan mij vroeg of ik dromen had en wat er nog op mijn “bucketlist” stond, was het eerste wat mij te binnen schoot, de droom van mijn brommertje. Dat ik weer als 16 jarige op een brommer rondreed, toentertijd een Yamaha, want een “echte Zundapp”, daar was het nooit van gekomen.

Een maandje later kocht ik dan ook in een opwelling via marktplaats een prachtige oude Zundapp. Waar ik nu al een paar jaar met veel plezier op een zonnige middag of zomerse avond een lekker stukje mee ga knorren. Wat het milieu daar dan ook van vinden mag. Als je dan met zo’n Zundapp telkens een fietspad op moet, dan ontstaat vanzelf de wens om deze prachtige machine om te keuren naar een motorfiets. En zo begon ik in april dus met mijn motor rijlessen. Bij ANWB rijschool Dave van Haaften in Roosendaal. Ik dacht, dat doe ik even. Echter, het CBR doet er van alles aan om mensen zo veilig mogelijk op de weg te zetten, en wat euro’s te verdienen. Je moet eerst je AVB examen halen voor de bijzondere verrichtingen. Slalommen, remproeven, achtjes rijden, uitwijkmanoevres en zelfs een stukkie lopen met de motorfiets. Daarna moet je het theorie-examen doen. Als je deze 2 gedaan hebt, mag je op voor je AVD examen op de weg. Afgelopen vrijdag (tweede poging) is ook dit gelukt en ik mag dus volgende week, na 3 behaalde examens, het felbegeerde A teken toevoegen aan mijn rijbewijs. Shoppen voor een leuke toermotor deze winter dus. Want de Zundapp rijdt heerlijk, maar het echte vermogen onder je kont is toch een stukkie fijner. Het was lang geleden dat ik iets moest “leren” en ik moet je bekennen, al die circus acts op een motor zijn moeilijker voor een opa dan ik dacht. Kun je beter doen als je net 20 bent dus, haha. Dan is er nauwelijks angst om te vallen, en juist die valangst bemoeilijkt de rare kunstjes. Toch heb ik genoten van de uitdagingen, van het proces van het leren beheersen van een 600cc machine. Van het “ineens merken dat het lukt en het daarna ervaren als een fluitje van een cent”.

Ben jij van plan om je motorrijbewijs te halen, dan kan ik je de autorijschool van Dave van Haaften van harte aanbevelen. Top instructeurs die allemaal over ervaring en deskundigheid beschikken om leerlingen zodanig te coachen dat ze veilig op een motorfiets stappen.
Speciaal voor Marco, Dave, Gert-Jan, Benny en Adriënne: dank voor de mooie maanden en de fijne manier van samenwerken. Ben blij en trots dat ik het gehaald heb.
Kom volgend voorjaar de motor wel een keertje showen!

Knappers.nl 10 jaar in de lucht

December a.s. is het 10 jaar geleden dat ik begon met bloggen. Dan vliegt er een ijsvogel rond met ruim 600 artikelen waarop bijna 900 reacties zijn geplaatst. Bloggen. Het bijhouden van een online dagboek is inmiddels al weer achterhaald door de sociale media en eigenlijk zelfs “Old school” te noemen. Toch heeft het me niet meer losgelaten. Knappers.nl is voor mij een soort van vrijplaats waar ik kan schrijven wat ik wil. Er volgt een artikel over wat het mij gebracht heeft. En dat is best veel. Moois vooral! Voor mijzelf, en gelukkig, ook voor anderen. Wordt vervolgd….

Buzancy

Frankrijk. De bijna 40 jaar die ik nu op vakantie ga (bijna 30 met Betty), is Frankrijk toch mijn (en ons) favoriete vakantieland gebleken. Ideaal met de auto, vaak mooi weer, een prachtig land, met een lekker zonnig klimaat. Als je dan de mazzel hebt dat je de taal mooi vindt, dan hoef je eigenlijk niet zo ver te zijn. We hebben in de afgelopen 40 jaar zo bijna de hele kaart van Frankrijk gehad, behalve het Noorden. Daar rij je meestal rap doorheen, op weg naar de zon. Afgelopen augustus besloten we om deze streek eens te bezoeken. De Champagne Ardenne. Vanuit Brabant is dit een dikke 300 km rijden en je zit in prachtige steden als Reims, Verdun en Charleville Mézières.

De dorpjes doen wat desolaat aan. Veel jonge mensen zijn er weg getrokken en men noemt deze streek dan ook wel het Groningen van Frankrijk. Maar wat een prachtig gebied. Een glooiend groen landschap, met prachtige boerendorpjes soms omringd door mooie bossen. We kwamen reeën tegen, marters, roofvogels en een vos op enkele meters afstand. In het dorpje Buzancy (een kerk, een supermarktje, een hele grote boom en wat huizen) hadden we aan de rand een prachtig oud huis gehuurd, met een afgesloten tuin voor de hond en uitzicht op paarden en koeien van de buren.

 

Het huis van Jaqueline voldeed aan alle eisen die een mens tegenwoordig stelt en wat een luxe om in een warm land als Frankrijk je auto in een afgelosten garage (inpandig, vroegere stal wellicht) te kunnen parkeren. Een huis wat we zo mee hadden willen nemen en dan hier ergens wegzetten aan de rand van een dorpje. Zelden gaan we terug naar een eerdere vakantiewoning, maar deze staat op de lijst van “nog een keer”. Wie houdt van pure natuur en echte rust, moet het ervaren. Je rust wordt hooguit verstoord door een paar honderd zwaluwen. Alsof je terug gaat in de tijd. La douce France.