Categorie archief: Verhaalt

Moeder en kind, verdwaald..

De Rembrandtgalerij in de Westrand (Roosendaal) wordt verbouwd. We krijgen straks een mooi nieuw plein, met palmbomen. Prullenbakken en putten worden tijdelijk opgeslagen op het Kerkplein.
Het prachtige beeld “moeder en kind” staat er even treurig bij. De dames zijn verdwaald. We letten er op dat zij straks weer mooi in de zon komen te staan. Wordt vervolgd.

Ps: Rademakers heeft deze plaatsing niet gesponsord, maar een bijdrage is altijd welkom. 😉

Een droom verwezenlijken

In april 2014 overleed na een korte heftige ziekte een toffe collega. Veel te jong. Na die crematie had ik met iemand een gesprek met de standaard uitspraken als “we moeten nu leven”. Je kent de momenten van realisatie. Toen iemand aan mij vroeg of ik dromen had en wat er nog op mijn “bucketlist” stond, was het eerste wat mij te binnen schoot, de droom van mijn brommertje. Dat ik weer als 16 jarige op een brommer rondreed, toentertijd een Yamaha, want een “echte Zundapp”, daar was het nooit van gekomen.

Een maandje later kocht ik dan ook in een opwelling via marktplaats een prachtige oude Zundapp. Waar ik nu al een paar jaar met veel plezier op een zonnige middag of zomerse avond een lekker stukje mee ga knorren. Wat het milieu daar dan ook van vinden mag. Als je dan met zo’n Zundapp telkens een fietspad op moet, dan ontstaat vanzelf de wens om deze prachtige machine om te keuren naar een motorfiets. En zo begon ik in april dus met mijn motor rijlessen. Bij ANWB rijschool Dave van Haaften in Roosendaal. Ik dacht, dat doe ik even. Echter, het CBR doet er van alles aan om mensen zo veilig mogelijk op de weg te zetten, en wat euro’s te verdienen. Je moet eerst je AVB examen halen voor de bijzondere verrichtingen. Slalommen, remproeven, achtjes rijden, uitwijkmanoevres en zelfs een stukkie lopen met de motorfiets. Daarna moet je het theorie-examen doen. Als je deze 2 gedaan hebt, mag je op voor je AVD examen op de weg. Afgelopen vrijdag (tweede poging) is ook dit gelukt en ik mag dus volgende week, na 3 behaalde examens, het felbegeerde A teken toevoegen aan mijn rijbewijs. Shoppen voor een leuke toermotor deze winter dus. Want de Zundapp rijdt heerlijk, maar het echte vermogen onder je kont is toch een stukkie fijner. Het was lang geleden dat ik iets moest “leren” en ik moet je bekennen, al die circus acts op een motor zijn moeilijker voor een opa dan ik dacht. Kun je beter doen als je net 20 bent dus, haha. Dan is er nauwelijks angst om te vallen, en juist die valangst bemoeilijkt de rare kunstjes. Toch heb ik genoten van de uitdagingen, van het proces van het leren beheersen van een 600cc machine. Van het “ineens merken dat het lukt en het daarna ervaren als een fluitje van een cent”.

Ben jij van plan om je motorrijbewijs te halen, dan kan ik je de autorijschool van Dave van Haaften van harte aanbevelen. Top instructeurs die allemaal over ervaring en deskundigheid beschikken om leerlingen zodanig te coachen dat ze veilig op een motorfiets stappen.
Speciaal voor Marco, Dave, Gert-Jan, Benny en Adriënne: dank voor de mooie maanden en de fijne manier van samenwerken. Ben blij en trots dat ik het gehaald heb.
Kom volgend voorjaar de motor wel een keertje showen!

Knappers.nl 10 jaar in de lucht

December a.s. is het 10 jaar geleden dat ik begon met bloggen. Dan vliegt er een ijsvogel rond met ruim 600 artikelen waarop bijna 900 reacties zijn geplaatst. Bloggen. Het bijhouden van een online dagboek is inmiddels al weer achterhaald door de sociale media en eigenlijk zelfs “Old school” te noemen. Toch heeft het me niet meer losgelaten. Knappers.nl is voor mij een soort van vrijplaats waar ik kan schrijven wat ik wil. Er volgt een artikel over wat het mij gebracht heeft. En dat is best veel. Moois vooral! Voor mijzelf, en gelukkig, ook voor anderen. Wordt vervolgd….

Buzancy

Frankrijk. De bijna 40 jaar die ik nu op vakantie ga (bijna 30 met Betty), is Frankrijk toch mijn (en ons) favoriete vakantieland gebleken. Ideaal met de auto, vaak mooi weer, een prachtig land, met een lekker zonnig klimaat. Als je dan de mazzel hebt dat je de taal mooi vindt, dan hoef je eigenlijk niet zo ver te zijn. We hebben in de afgelopen 40 jaar zo bijna de hele kaart van Frankrijk gehad, behalve het Noorden. Daar rij je meestal rap doorheen, op weg naar de zon. Afgelopen augustus besloten we om deze streek eens te bezoeken. De Champagne Ardenne. Vanuit Brabant is dit een dikke 300 km rijden en je zit in prachtige steden als Reims, Verdun en Charleville Mézières.

De dorpjes doen wat desolaat aan. Veel jonge mensen zijn er weg getrokken en men noemt deze streek dan ook wel het Groningen van Frankrijk. Maar wat een prachtig gebied. Een glooiend groen landschap, met prachtige boerendorpjes soms omringd door mooie bossen. We kwamen reeën tegen, marters, roofvogels en een vos op enkele meters afstand. In het dorpje Buzancy (een kerk, een supermarktje, een hele grote boom en wat huizen) hadden we aan de rand een prachtig oud huis gehuurd, met een afgesloten tuin voor de hond en uitzicht op paarden en koeien van de buren.

 

Het huis van Jaqueline voldeed aan alle eisen die een mens tegenwoordig stelt en wat een luxe om in een warm land als Frankrijk je auto in een afgelosten garage (inpandig, vroegere stal wellicht) te kunnen parkeren. Een huis wat we zo mee hadden willen nemen en dan hier ergens wegzetten aan de rand van een dorpje. Zelden gaan we terug naar een eerdere vakantiewoning, maar deze staat op de lijst van “nog een keer”. Wie houdt van pure natuur en echte rust, moet het ervaren. Je rust wordt hooguit verstoord door een paar honderd zwaluwen. Alsof je terug gaat in de tijd. La douce France.

Een plankje

Je gaat zitten op een Frans toilet, ergens in leuk oud huis. Want ook tijdens je vakantie gaat de dagelijkse routine door. De toiletrolhouder hangt naast je, maar die “rolt niet lekker”, of hangt net te veel naast je. Je kent dat wel.

Gelukkig heeft de eigenaar er op een MacGyver-achtige manier een plankje naast gehangen.  Mooi schuin voor je, binnen handbereik, al zittend dus. Opklapbaar met 2 schilderij-haakjes, steunend op de tegels. Tijdelijk, of permanent. Voor een extra rolletje, of een bakje koffie binnen handbereik. Dit zijn van die dingetjes aan een vakantiehuis, waar ik blij van kan worden. Waar ik mij aan ga hechten.

Zou het zo bedoeld zijn? Kwam het toevallig zo uit? Daar gewoon even over nadenken. Je zit er toch…

Ikbenboos

  • Ikbenboos.nl wordt een weblog waar de “boze burger” zijn verhaal kwijt kan. Ergernissen aan bureaucratie, falende overheid of bedrijven. Gooi het online.
  • Maak van jouw klacht een kans! De website www.ikbenboos.nl zal eind 2017 online gaan. Het wordt geen verzameling van lastercampagnes, maar een online platform waar jij jouw eerlijke verhaal kwijt kunt. Goed onderbouwd, respectvol. Plaatsingen op de site, die beledigend of kwetsend zijn, zullen worden verwijderd. Wij hopen een bijdrage te geven aan een maatschappij waar menselijkheid voorop staat. We kennen allemaal deze emotie: “IK BEN BOOS!” Boosheid heeft een functie waardoor we er positieve dingen mee kunnen doen. Aan de website wordt nog gebouwd. De plaatsingen verschijnen op www.ikbenboos.nl, op sociale media hebben we gekozen voor Facebook. Heb je nu al ideeën, bijdragen of vragen, we horen je graag. Tot snel, groet, John Knappers.

De parabel van de kapper

Op een dag ging een bloemist naar de kapper om zijn haar te laten knippen. Nadat de kapper zijn haar had geknipt vroeg de bloemist wat hij de kapper moest betalen. De kapper antwoordde: ‘Ik neem deze week van niemand geld aan omdat ik deze week bezig ben met dienstverlening aan de Gemeenschap’. De bloemist was blij en verliet de winkel. Toen de kapper de volgende ochtend zijn kapsalon opende zag hij een kaartje met het opschrift “dank u” en een dozijn rozen voor de deur.

Later op de dag komt een agent om zijn haardos te laten fatsoeneren. Als hij na afloop wil betalen zegt de kapper weer:
‘Ik neem deze week van niemand geld aan omdat ik deze week bezig ben met dienstverlening aan de Gemeenschap’. De agent vond het mooi en verliet vrolijk de kapsalon. Toen de kapper de volgende ochtend zijn kapsalon opende zag hij een kaartje met het opschrift “dank u” en een dozijn donuts voor bij de koffie.

Nog dezelfde dag kwam er een lid van het Parlement om zijn haar te laten knippen. Nadat de kapper zijn haar had geknipt vroeg het parlementslid wat hij de kapper moest betalen. De kapper antwoordde weer: ‘Ik neem deze week van niemand geld aan omdat ik deze week bezig ben met dienstverlening aan de Gemeenschap’. Het lid van het Parlement was zeer gelukkig en verliet de kapsalon.
De volgende ochtend, toen de kapper zijn kapsalon weer open deed, stonden er al een dozijn Parlementsleden in de rij te wachten voor een gratis kapsel.

En dat, mijn vrienden, illustreert het fundamentele verschil tussen de burgers van ons land en de politici die het besturen.

(Deze tekst gaat rond als email/kettingbrief. Met dank aan Will.)

STRONT

STRONT.

Ja STRONT (in deze varkensmest) was feitelijk de aanleiding dat ik exact een week geleden een OPEN BRIEF AAN DE BURGEMEESTER VAN ROOSENDAAL stuurde. Velen hebben deze brief gelezen. Mijn statistieken wijzen uit dat meer dan 3.000 mensen dit artikel volledig geopend hebben, en alleen al op Facebook is het artikel bijna 50 keer gedeeld. Ook daar een bereik van 5.000 mensen. Op mijn blog zelf en op de sociale media heb ik reacties van mensen uit het hele land, inclusief politici van de Provincie Brabant. Men is het met mij eens, dat het belachelijke plannen zijn….. om een MESTFABRIEK naast een woonwijk in de Gemeente Roosendaal te bouwen.

Iedereen die in Roosendaal iets doet met de politiek of bestuur heeft hem zo ongeveer gelezen. Zo niet, dan ben je een week met vakantie geweest of leef je communicatief ergens onder een steen. Ik heb de brief ingeleverd bij de GRIFFIE en hij is als ingezonden stuk vermeld in de dagmail van de gemeenteraad. Lopende het onderzoek wat de Gemeente Roosendaal doet, vindt men het wellicht moeilijk een reactie te geven.

Let op: ik heb de brief separaat gestuurd aan burgemeester Niederer en ook wethouder Lok en wethouder Theunis hebben hem beiden ontvangen. Tot op dit moment; NUL REACTIE van BenW.

Nog niet eens een bericht als: “Beste John, we hebben hem ontvangen, en we nemen je vragen in beraad”. Of iets als “John, leuk geschreven, maar we hebben echt schijt aan jouw ongerustheid”.

Ze hadden ook kunnen reageren met:

“John, we vinden jouw vragen omtrent de volksgezondheidsrisico’s zo ontzettend moeilijk dat we ze in DECEMBER ook al niet beantwoorden, nee we zijn liever druk met een onderzoek, samen met de ondernemer om te kunnen kijken hoe we de MESTFABRIEK er toch met een omweg tussendoor kunnen drukken.”

Of: “We willen die stinkende mestfabriek ook niet, maar gaan een vreemd spelletje spelen om te kijken of we onder die claims uit kunnen komen”.

Natuurlijk zijn dit zieke gedachtes van mij, die mag ik niet hebben. Nee, ik moet vertrouwen op een bestuur van onze stad, wat er voor zorgt dat wij geen levensgevaarlijke mestfabriek naast onze wijk krijgen.

Maar, beste Roosendalers, zeg het mij, heeft u nog vertrouwen in het bestuur van onze stad?
Voorlopig weet ik eigenlijk maar een ding zeker. STRONT stinkt, maar ruikt misschien een stuk prettiger dan de werkwijze die ons college van Burgemeester en Wethouders er op na houden.

Voelt u zich als bestuurder aangesproken door mijn nare kritiek? Reageer gewoon openlijk onder dit artikel, want aan mailtjes met “bladiebla en we zien het wel” daar veeg ik inmiddels mijn kont mee af.

Zoals u ziet, mijn blogpost begon en eindigt ook met …..

STRONT.