Categorie archief: Boxer(s)

Over onze boxer Sjaan en Rex

Sjaantje

Niet meer kroelen op de bank.
Geen gejammer bij de deur.
Niet meer wandelen in de regen.
Weg, die dagelijkse sleur.
Niet meer schooien in de keuken.
Geen gelebber aan ons bed.
Stilte in ons huis.
Gedaan met die pret.
Sneuvelen doet er niets meer.
Je loopt niks meer ondersteboven.
Als ik luister naar de stilte.
Kan ik het nog steeds niet geloven…

In woorden niet te zeggen.
Hoeveel liefde, hoeveel trouw.

Sjaantje lieve Sjaantje.
Wat hielden wij van jou.

20130512-004150.jpg

Onze Sjaan is uit de tijd gevallen.

Onze Sjaan is uit de tijd gevallen. In memoriam.

Van nature ben ik geen klager. En dat zal deze blogpost ook niet zijn. Zie het als een dankwoord. Aan een hond. Jawel. Onze hond. De boxer Sjaan. Ik moet het gewoon even kwijt. Ook namens mijn vrouw.

20130501-001407.jpgDe trouwe volgers van mijn blog, familie, vrienden en bekenden kennen onze Sjaan. Zoek maar even op “Sjaan” rechtsboven. Sowieso zie je haar lopen in de foto op het strand in Zoutelande, bovenaan, scharrelend langs de vloedlijn.
De lijn op het strand, tussen geven en nemen, waar altijd wat te halen valt

Vandaag had een feestdag moeten zijn, we kregen een nieuwe koning.
Maar helaas zijn wij een “koninginnetje” verloren in België.

Sjaan was de afgelopen 7,5 jaar een typische stuiterbal van een boxer. Mensen die hun huis beschouwen als een porselein kast moeten er niet aan beginnen. Mensen die een hond zoeken met karakter en liefde voor kinderen, ja die wel….

Sinds vorige week woensdag was ze ineens moe, traag. Het leek wel of de batterij op was. Onderzoek bij de dierenarts leverde donderdag’s weinig op. Vrijdag echter liep ze zo krom van de pijn, met haar hoofd naar beneden en gebogen rug dat alles wees op nekpijn. Na een 2e onderzoek was de vermoedelijke diagnose: nekhernia. In overleg met de dierenartsen van Visdonk gingen we voor een rustkuur, ondersteund door medicatie. De medicijnen brachten zaterdag verlichting maar zondag ging ze achteruit, tot zover dat ze maandagavond niet meer kon steunen op haar voorpoten en regelmatig uitval had. Voor we het wisten zaten we dinsdagochtend 30 april ineens in de Faculteit voor Dierengeneeskunde in Gent. Onderzoeken, CT-scan en MRI wezen uit dat Sjaan met een tumor liep in het bot van de nekwervel. Niet te opereren. Helaas.

Voor ons zat er niets anders op dan haar uit dank voor alle liefdevolle jaren, van deze pijn te verlossen. Met respect voor het team van de Universiteit in Gent.

Sjaan, wat hebben we van jou genoten. Van je enorme spontane energie, je trouwe kameraardschap. We zijn dankbaar voor alle momenten waarop jij ons de afgelopen jaren hebt laten zien dat NU het enige moment is wat telt.

Ons grootste probleem: Hoe leg je aan je kleindochter van bijna 4 jaar, uit dat haar vriendje Sjaan er niet meer is?

Lieve Sjaan. We hebben je mee naar huis genomen, om nog een nachtje in je eigen mand te mogen liggen. Morgen brengen we je weg, naar de eeuwige jachtvelden.

Met dank en heel veel liefde.
John en Betty.

Liefde in stereo

20130325-231233.jpg

20130325-231246.jpgPrulleke:

“Je mag wel bij mij op mijn speelmat liggen hoor.”

Hond:

“Hoezo jouw speelmat? Als ze hier iets op de grond leggen, is het voor mij.”

Prulleke:

“Ik vind jou lief.”

Hond:

“Ik ga er toch niet af.”

(Tot zover een mogelijk gesprek tussen kleindochter en de hond. In de praktijk is het zo dat onze Sjaan (boxer) elke mat in beslag neemt en slechts na flink aandringen afdruipt richting eigen mand. Maar, dat vertellen we hier liever niet…)

Jonkies in de tuin

Begin deze maand schreef ik jullie al over het liefdesgebroed in ons houthok. Nadat moeder merel afgelopen weken goed op haar eitjes heeft gebroed, kan ik melden dat we dit weekend aan de beschuit met muisjes hebben gedacht hoor. De eitjes zijn uitgekomen, en, ik kon het niet precies goed zien (toen moeder even op voer uit was, heb ik even met een spiegeltje gekeken) maar er liggen 3 of 4 van die kale kwetsbare kleintjes in het nest. Momenteel is het een drukte van je welste.
Niet alleen moeder, maar ook vader bemoeit zich nu met het aanvoeren van voedsel. Zaden en insecten, we kunnen het vanuit onze kamertafel prachtig zien, het nest zit nog geen anderhalve meter van het raam. Over een paar dagen zullen de kleintjes er ongeveer uit zien zoals op bovenstaande (elders geleende) foto. In het donkere hok wil ik ze met mijn camera(flitser) niet van slag brengen. De merels schrikken al genoeg van de hond, die momenteel regelmatig blaffend langs hobbelt. Al die vogels in de tuin, hij snapt er niks van. Slimme zet van deze prachtige zangvogels: van een kat hebben ze in onze tuin zeker geen last, haha. Na 2 weken verlaten straks de kleintjes het nest al, nog voor ze kunnen vliegen. Onze Sjaan, op bijgaande foto zich van geen kwaad bewust, krijgt dan even een tuinverbod opgelegd. Wordt vervolg dus…

Hier en nu

Altijd Hier en Nu (ook al lees jij dit morgen, elders…)
Er valt veel te zeggen over de relatie tussen jou en mij, tussen lezer en schrijver. Maar wat ik er nog het meest bijzondere aan vind, is dat er tussen ons geen onderscheid is in tijd en ruimte. We zijn altijd samen in het “nu”. Misschien lees jij dit pas morgen, terwijl ik het nu schrijf. Misschien lees jij het in Amsterdam, of in Bali. Nu. Terwijl ik het schrijf, ergens aan de Belgische grens. Nu. Toch is het voor jou op dit moment, net zo goed “nu”, als dat het voor mij op dit moment “nu” is. Het is gewoon altijd “nu”. Eigenlijk hebben we dus maar één moment. Nu, in het oneindige. Wie moeite heeft om in het “nu” te leven, heeft vaak last van stress. Ons denken creëert tijd en ruimte, en daarmee spanning. Gelukkig is stress een keuze: lees hier waarom.
Kijk ik nu achter me, ligt onze hond heerlijk te snurken. Die maakt zich geen zorgen, of er morgen wel wat in zijn bak ligt, en die heeft alles van gisteren al lang weer vergeten. Het heerlijke is overigens ook nog aan een hond, dat ie nooit liegt. Hij heeft nooit een dubbele agenda. Kijk het beestje maar eens goed aan,  haha, en je ziet, in zijn ogen is het altijd NU. Ik ga er maar eens lekker mee lopen zo. Tot ineens weer, houdoe, John.