Categorie archief: Boxer(s)

Over onze boxer Sjaan en Rex

Onze Spaanse koning.

imageDe lezers die mijn blog wat vaker bezoeken weten dat ik iets heb met boxers. Toen we onze vorige boxer Sjaan in april 2013 moesten laten inslapen was ons voornemen om voorlopig geen hond meer aan te schaffen. Even van wat vrijheden genieten. Tot er vorig jaar via Facebook een Spaanse zwerver langs kwam. Heb er hier eerder over geschreven.

Inmiddels hebben we Rex ruim een half jaar in huis. Een echte boxer. De koning van ons huis, Prima reiziger, gemakkelijk om mee te nemen. Heeft eigenlijk maar één probleem: hij heeft moeite met alleen zijn. Wat hij de afgelopen 3 jaren in Spanje allemaal heeft meegemaakt, dat zullen we nooit weten. Wat we wel weten is, dat hij, zodra de zon schijnt, een favoriet plekje in onze achtertuin heeft verworven. In de zon, bij de poort. Daar kan hij liggen met een innerlijke rust en uitstraling om jaloers op te worden.

Hij ligt er alsof hij er jaren eerder al hoorde te zijn. Thuis dus.

 

Koning REX, onze nieuwe boxer

Na het afscheid van onze vorige boxer Sjaan (30 april 2013) zouden wij een tijdje zonder hond door het leven gaan. De afspraak was dat we het “er volgend jaar weer eens over zouden hebben”. Even een paar jaar geen boxer in huis, dachten we.

Tja, totdat op 6 juli 2014 dit bericht via onze buurvrouw Lillianne op Facebook voorbij kwam. We zagen de foto’s van Rex. Een mooie gestroomde boxer reu van 3 jaar, die in Barcelona zat, in een asiel met 200 andere honden. Allemaal wachtend op een nieuw leven. Hier in Nederland gaat men soms al respectloos om met huisdieren, in Spanje is het helaas nog veel erger.

We namen contact op met Vida Nova Honden, een prachtige stichting die speciaal voor het asiel van Rosa in Barcelona bemiddelt en hier in Nederland op zoek gaat naar mensen die asieldieren een nieuw leven willen geven. Vida Nova betekent: “nieuw leven”. Om alle bekende redenen gingen wij eigenlijk het liefst voor een pup, maar de gedachte om een verwaarloosd dier een 2e kans te geven sprak ons ook erg aan. We namen contact op met Joke en Guusje van Vida Nova Honden, en er was meteen vertrouwen. Eerlijke mensen met een duidelijk verhaal waarbij altijd het belang van de dieren voorop staat. Op hun site Vidanova-honden.nl vind je daarover volop informatie.

Rex stond als volgt op hun site beschreven:

“Dit is de mooie en erg lieve Boxer Rex! Rex is 3 jaar oud. Hij is inmiddels gecastreerd en uiteraard volledig geënt. Rex is zeer gehoorzaam en erg lief. Hij loopt keurig aan de riem. Rex kent alle basis commando’s. Hij gaat goed met andere honden. Rex is tot 4 maal toe zwervend in de straten gevonden. Elke keer is hij terug gebracht naar zijn eigenaar maar telkens vinden ze hem weer zwervend in de straten. Daarom is nu besloten Rex in het asiel op te nemen. Met spoed wordt er nu gehoopt dat hij zsm wordt geadopteerd.
Het is een schat…. wie oh wie wil deze lieve kerel een eigen thuis geven?”
Video: http://youtu.be/H_j115qnGMM

Na overleg hebben we verzocht of er nog een filmpje kon komen waarin Rex getoond werd met kinderen. Ze stuurden ons toen deze:
Video: http://youtu.be/Vhv_a6iYBWM

Mijn vrouw en ik keken elkaar aan en het was besloten. We belden naar Vida Nova en zij regelden dat Rex al 27 juli, onder begeleiding van een vrijwilliger (vluchtbegeleiding) naar Nederland kwam. Die zondagavond stonden we op het Vliegveld Rotterdam te wachten op een vliegtuig dat zou bevallen van onze hond.
Rond middernacht kwam hij aan, in de bench, en zijn we rap naar huis gereden.

We zijn inmiddels een weekje verder en REX blijkt een echte koning te zijn. Lief voor kinderen, sociaal naar andere honden, loopt prachtig aan de riem mee. Heeft wat last van verlatingsangst. Dus meneer slaapt liever niet alleen beneden, maar naast het bed. Bij de roedel. Naarmate de dagen vorderen durft hij wat vaker niet aan onze voeten te liggen. Het vertrouwen dat we hem niet verlaten, groeit. Het is een prachtige hond, een kilo of 5 te licht, maar, dat komt wel goed.

Toen hij een paar dagen terug door de deur glipte, riep ik hem vanuit mijn schrik met een iets te luide stem terug. Ik zag hem in elkaar krimpen en hij kroop bijna onder de tegels door naar me terug. Op dat moment wisten we dat hij meerdere bazen heeft gehad. Er zijn mensen die hem veel goeds geleerd hebben in Spanje, maar helaas heeft hij ook slaag gehad.
Rex heeft het echte karakter van een Boxer. Sterk en betrouwbaar. Je hebt boxers, en je hebt honden zeg ik wel eens…
Onze konklusie: onbegrijpelijk dat iemand zo’n hond verwaarloosd heeft. We zijn blij met onze koning Rex, en dankbaar dat we hem mochten helpen.
We hopen nog jaren plezier van elkaar te hebben. Je zult vast vaker een blogje over hem lezen.

Het nu, van toen, in het oog van Sjaan.

Bijgaande foto is niet zomaar een prachtplaatje van onze trouwe en trotse boxer Sjaan, die sinds Koninginnedag 2013 over de eeuwige jachtvelden struint. Vorige week vroeg ik aan onze schoonzoon Edwin, of hij deze foto wat kon bewerken. Hij had hem zelf gemaakt tijdens de vakantie in Italië. En er zat een lelijk snotje onder haar oog, enfin, dat mocht van mij eraf. Bij het bewerken van de foto ontdekte Edwin iets moois. Een foto geeft vaak meer prijs dan je misschien in eerste instantie zou vermoeden.

20131215-182623.jpg

Als je op Sjaan haar oog inzoomt (in het originele zware bestand, hier op de blog dus helaas niet te zien) dan zie je de fotograaf (Edwin) gehurkt de foto nemen. Ook zie je de tuinslang, bloembak, zwembad en het witte tafeltje voor het prachtige vakantiehuis in Italië. De foto is gemaakt op 24 juli 2012 om 15:59 uur. Het zeil ligt al op het zwembad.

Alles wat je in het oog van Sjaan ziet, is datgene wat zij op dat moment ook zag.
Zo maar een mooie gedachte, op deze zondag.

Alsof het nu van toen weer even binnen komt.

Hondenbelasting, om schijtziek van te worden.

Hoe zeer ik ook van honden hou, en hoe graag ik ook belasting betaal (ehhhh), er is 1 belasting die ik altijd al ronduit belachelijk heb gevonden:
De Hondenbelasting. Ach, je hebt een hond, dus je betaalt. Jaren lang.

Hier even de omgekeerde staffel voor de hondenbelasting Roosendaal tussendoor.

20130914-233311.jpga. voor een 1e hond € 57,10 per jaar.
b. voor een 2e hond € 77,30 per jaar.
c. voor iedere hond boven 2: € 106,20 per jaar!
Begrijp jij de logica?

We kennen allemaal deze: als verantwoordelijke hondenbezitter ruim je zoveel mogelijk die poep op, terwijl de katten uit jouw buurt je tuin vol kakken. De verjaardagsgesprekken zijn bekend.

Begin dit jaar zag ik via Twitter een protest tegen de hondenbelasting voorbijkomen, uit Den Bosch. Via de blog Stop Hondenbelasting vond ik een toelichting hoe en waarom je bezwaar kon maken tegen de hondenbelasting. Contact gelegd met de Gemeente Roosendaal, ik moest een brief schrijven naar Etten-Leur. Paar maanden later kreeg ik, op 25 april, een schrijven dat mijn bezwaar in behandeling was genomen, het kon een tijd gaan duren, blabla.
Daarna nooit meer wat van de ambtenaren vernomen…

20130914-121532.jpg30 april hebben we helaas onze prachtige boxer Sjaan, in moeten slapen. Kun je lezen op mijn blog. Dus ik keurig een brief geschreven naar de zelfde belastingambtenaren in Etten-Leur.

Nul reactie. Geen administratieve, laat staan, een condoleance kaartje. Nee, ze zijn thuis als ze 7 jaar geld kunnen beuren. Waar ze nauwelijks iets mee doen in jouw wijk.

En op het moment dat je dan wegens overlijden van je hond afzegt, dan zijn ze niet thuis.
Vorige week ging de bel. De hondenbelasting Roosendaal. Aardige man. Ik denk, nou, die komt vast een condoleance kaartje afgeven. Eh, nee. Hij kwam controleren of ik een hond had. Ik zeg, ja. Kijk, daar hangt de foto van onze Sjaan aan de muur. Of er geen andere honden waren… Nee, we hebben er nu geen. Dacht nog even aan onderduikers, wilde de zieke grap niet maken.

Toen de man vertrok besloot ik maar eens te bellen met de Belastingsamenwerking West-Brabant die de hondenbelastingen voor een aantal gemeenten vanuit Etten-Leur regelen.

Gevraagd waarom ik niks hoorde?
Computer, systeem, bla bla.
De dame werd niet blij van mijn kritische vragen.
Het kwam ook niet in haar op om bijvoorbeeld even te vragen…
“Goh, wat vervelend voor u. Hoe oud is uw hond geworden?”

Nee, ik had aan de instantie al een schijthekel (gepaste term leek me) gekregen
in de jaren er voor, en het lukt ze voorlopig niet om er maar iets aan te veranderen. Mocht ik ooit nog eens hond nemen, dan is mijn voornemen om dat kantoor in Etten Leur op te zoeken, en er recht voor de deur een grote drol neer te leggen. Al moet ik er zelf gebukt voor gaan zitten.

Gemis in zoveel momenten

Een zonnige zondagmiddag. Mijzelf beloofd wat aan de achtertuin te doen. Ik moest nog wat tegels terugleggen na rioolproblemen een tijdje terug. Daarna zou ik wat kachelhout gaan opruimen. Hakken en zagen. Om in de hoek van het oude hout te komen, moest ik eerst wat uitgebloeide paardebloemen opruimen, hovenier als ik ben. Bij het pakken van de eerste stukken hout kwam ik wat souvenirs tegen.

20130602-204741.jpgOp koninginnedag hebben we helaas afscheid moeten nemen van onze trouwe hond Sjaan. Zij maakte er zowel in en rond het huis de gewoonte van haar speeltjes te verstoppen. Er ligt nog steeds een stapel stokken naast de voordeur. En nu vond ik dus tussen het hout weer 2 van haar rubberen favoriete speeltjes. Zo komen we de afgelopen weken nog steeds Sjaan tegen.

20130602-204919.jpgWe kijken telkens of ze nog water heeft, terwijl er geen bak meer staat. We schrikken als er een pilletje op de grond valt, terwijl niemand het snel op wil eten nu. Ik kan rustig een stukje grond aan harken zonder dat ze mee wil helpen. De postbode kan onaangekondigd iets door de brievenbus gooien.
We missen haar in de dagelijkse doe dingetjes. Maar ook de wandelingen, het verbaast me nog steeds wat een impact deze hond op ons leven heeft gehad. Zoveel mooie momenten. Altijd was ze aanwezig, op een prachtige manier.

Zoveel trouw. In alle eerlijkheid. Daar kan geen mens tegenop.