Categorie archief: Spinsels

wat ik kwijt wil, met je wil delen, of zomaar wil schrijven

IJsvogel tijdens herstel

Na een onfortuinlijke vlucht knalde deze ijsvogel tegen een raam bij onze vriend Geert, in het Zuiden van Frankrijk.

imageDeze prachtige “Martin-Pêcheur” (de Franse vertaling voor ijsvogel) was even versuft, maar kon na wat liefdevolle verzorging en even poseren zijn vlucht weer hervatten. Op naar het volgende viswatertje.

Geert, bedankt voor deze unieke foto!

Schaken in Wijkbedrijf de Wieken

[Oproep/tekst door Jeffrey Malawauw]

imageSchaken is training voor je hersenen. Inspanning als ontspanning. Schaken is een bijzonder leuk spel, dat wordt gespeeld door miljoenen mensen over de hele wereld. Als je nog nooit eerder geschaakt hebt, dan lijken de regels van het schaakspel misschien erg ingewikkeld. Er zijn zoveel stukken en ze bewegen allemaal op een andere manier. Schaken is in het begin nog wat lastig, maar het is zeker de moeite waard om te leren. Heb je het eenmaal door, dan gaat het erg snel. Je komt veel verrassingen tegen en elke partij is weer anders. Je leert strategisch denken en het is goed voor je concentratie.

Iedere DONDERDAGAVOND kun je vanaf 19:00 uur schaken in Wijkbedrijf de Wieken. Telkens een andere tegenstander. Gratis toegang, vanaf 12 jaar. Voor meer informatie of aanmelden kun je contact opnemen met Wijkbedrijf de Wieken. Gezellelaan 45, 4707 CC, Roosendaal. Tel. 0165 853 555. Met vriendelijke schaakgroet, Jeffrey Malawauw

Kinderpardon

image

Glaucio is 13 jaar geleden in Nederland geboren. Hij zit inmiddels in de brugklas van de HAVO en zijn zus op 6VWO. Zij zal binnenkort eindexamen doen.
Het beroep dat is ingesteld tegen de weigering van de staatssecretaris om Gláucio en zijn zus een verblijfsvergunning te verlenen o.b.v. de Kinderpardonregeling is afgewezen. Grote kans dat zij binnenkort moeten verhuizen naar een uitzetcentrum.

Help Gláucio om hier te blijven. Het kan niet waar zijn dat hij “terug” moet naar Angola.

De petitie tekenen kan hier

Journalist? Ga eens naar een psychiater!

Dat ik mij ontzettend erger aan een heleboel kortzichtige journalisten met snel scorende domme pennen, zegt natuurlijk veel over mij. Laat ik daar maar meteen mee beginnen.

In het huidige medialandschap is de snelheid van het nieuws belangrijker dan de kwaliteit en het draagvlak. We zien dit aan alle vormen van media. Wanneer er dan weer eens ergens in het land, iemand in opperste verwarring een dramatische misdaad begaat, dan zitten alle media daar boven op. Inclusief de domme kortzichtige journalist die met zijn eigen verhaal alleen maar wil scoren. Je ziet dan koppen als:
“Verwarde mannen zijn levensgevaarlijk”.

In hun betoog daarna wordt dan wel even aangehaald dat de GGZ en onze politiek daarmee te kort schieten, maar wat (bij mij) vooral blijft hangen is de generaliserende en stigmatiserende tekst die men schrijft. Men (de journalist dus) vindt het prima om totaal niet onderbouwd alle verwarde mensen tot gevaarlijke criminelen te bestempelen en legt causale verbanden tussen psychische beperkingen en criminaliteit die er alleen in omgekeerde volgorde zijn.

Daar kan ik me dus kapot aan ergeren.
Maar, journalist, vrees niet.
Ik ben niet in de war.
Op dit moment dan, volgens mijn psychiater.

Misschien wordt het tijd dat al die laffe praatjesmakers die zich schuldig maken aan bovenstaand gedrag vanuit hun behoefte om te scoren eens met een psychiater gaan praten. Of ze zelf niet een beetje in de war zijn….

 

PS: (2-2-15) Na een aantal vragen van lezers de afgelopen dagen, nog even een aanvulling.
Bovenstaande blog heb ik geschreven n.a.v. het opinie-artikel van Francisco van Jole op Joop.nl. Overigens is hij echt niet de enige journalist die dit soort stigmatiserende stukken schrijft, maar toevallig was hij de spreekwoordelijke druppel die mijn verwarde emmer deed overlopen. Ik wacht nu op zijn reactie.

De leegte

image

Ineens was ik er. In de leegte van mijn hoofd. Voor iemand waar altijd meerdere sporen door zijn gedachten worden getrokken is het prettig schrikken, als je ineens op een soort van plein uitkomt. Met ruimte. Ruimte om te denken. Nee, om niet te hoeven denken.
De wens er te kunnen zitten om aan niets te hoeven denken voelt als wandelen in de snijdende vrieskou terwijl je verlangt naar de voorjaarszon. Als die eerste zon er dan is, dan is dat zo lekker. Zo iets, maar dan de warmte van de leegte. Even, zomaar in je hoofd. Niets, geen gedachte die je toe komt vallen, niets om te grijpen. Gewoon achterover leunen, op een terrasstoeltje op een leeg plein. In de voorjaarszon.

“Koffie meneer?” vroeg ze terwijl ze vrolijk langs fladderde. “Ja, graag.”
Een half uurtje zat ik op een leeg terras, toen ik opstond en vertrok, leek het op een hele middag. Het plein was aardig volgelopen. Leegte werd gevuld, ongemerkt.