Categorie archief: Spinsels

wat ik kwijt wil, met je wil delen, of zomaar wil schrijven

Make love to the canvas! Bob Ross (Remixed)

Op een mooie zaterdag als vandaag zou ik het liefst op de oude BMW een eind zijn gaan toeren in de zon. Prachtig seizoen ervoor. Eind september, de herfst in wording. Vorige week zaterdag besloot een zoldertrapje bij mijn broer echter dat ik niet al te sportief omhoog had moeten gaan. Alsof een mes in mijn kuit werd gestoken. Diagnose: zweepslag. Kuitspier gescheurd, een paar weken rust en wat strompelen met krukken. Komt goed. Altijd blijkt dat een beetje ellende of een tijdelijke beperking de mens geen kwaad kan. Dat ene boek wordt toch weer eens uitgelezen. En bij gebrek aan inspiratie door de natuur (mijn verslaving), halen we die naar binnen. Dan kom je op een gegeven moment ook op YouTube de schildergoeroe BOB ROSS tegen. Ken je hem niet? Hij kwam regelmatig op tv jaren terug. Zoek eens op Youtube en kijk naar zijn korte filmpjes. Heerlijk rustgevend geeft de man schilder les. Meditaties om naar te kijken.

Niet dat ik de ambitie heb om een volgende Lucas van Leyden te worden. Maar gewoon zalig om naar te kijken. Met zijn prachtige relaxte stemgeluid adviseert hij je om “de liefde te bedrijven met het canvas” of om “dat eenzame riviertje nog een boompje erbij te geven”.  Helaas is de man te vroeg overleden. Op YouTube ontdekte ik ook dat iemand deze prachtige remix heeft gemaakt. Het blijft een held.

Don’t worry

Ken je dat?

Wakker worden en dan zonder dat je ergens iets van muziek hebt gehoord, toch een deuntje in je hoofd hebben. Onverklaarbaar soms, net als bij dromen. Ik heb het dagelijks bijna. En ben van plan jullie er mee lastig te vallen. Ach, veel risico’s loop je niet. Hooguit, dat je dan morgenochtend zelf wakker wordt met dit deuntje. Jouw voordeel is dan, dat jij er wel een verklaring voor hebt!

De Wakkermaker

Toen we nog geen wekkers of mobieltjes hadden werden we als mensen gewekt door het licht. Of op het boerenland door de haan. Verder waren er in oude tijden “wakkermakers” die van huis tot huis liepen en de mensen wakker maakten door met lange stokken tegen de ruiten te tikken. Of ze schoten met blaaspijpen ook wel erwten tegen het raam. Je snapt, in de huidige tijd een uitgestorven beroep.

Nu sprak ik laatst met Jean-Marc Bilderbeek van Kaderloos. Jean-Marc is “professioneel veranderaar”. Hij bouwt bruggen tussen mens en veranderingen. Doet dat succesvol en met een aanstekelijk enthousiasme. Het grappige was dat wij elkaar ontmoetten op een gezellig feestje en er een indringend gesprek ontstond. Als zoeker heb ik nogal eens mijn grenzen verlegd in mijn leven. Veranderen is mooi, maar eigenlijk is het volledig jeZelf kunnen zijn natuurlijk het mooist. In veranderen zit “worden” en in verzelven zit “zijn”. Voor mij dan. In het gesprek met Jean-Marc viel mij op hoe moeiteloos hij mensen uit hun comfortzone wist te halen. Ook mij. Door exact de juiste vragen te stellen. Heerlijk als mensen dat durven.

Onderweg naar huis besefte ik dat er een WakkerMaker aan het werk was geweest. En kijkend naar mijn leven, mijn hobby’s en passies besefte ik dat ik zelf al jaren graag de WakkerMaker uit hang. In het zakenleven tijdens het maken van mediaplannen. Als vrijwilliger bij het helpen van jonge mensen met psychische problemen. En als strijder tegen een falende bureaucratische gemeentelijke overheid die bijvoorbeeld de burger belazert met een vaag plan voor een mestfabriek naast onze woonwijk in Roosendaal.

Ineens wist ik het.

Ik studeer gewoon al jaren voor WakkerMaker.
En ik ga er wat mee doen….   Het wordt vervolgd dus. Gewoon hier, online. Ik hou je wakker dus.