Categorie archief: Anti Stigma

Waar zit uw hart, mevrouw Schippers?

“Ik blog niet over politiek!” zie ik nog maar pas geleden. En kijk maar terug afgelopen jaren, je ziet het me ook niet doen. Waarom niet? Ach simpel. Politiek ligt me niet, veel te veel gedoe door mensen met dubbele agenda’s. Ook gewoon omdat ik er weinig verstand van heb. Welnu, dit is het moment om te zondigen. Want net zo goed als ik geen verstand heb van politiek, zo blijkt het nu dat onze minister van volksgezondheid, geen verstand heeft van de zorg.

Voor de mensen die het gemist hebben:  Ons kabinet wil 600 miljoen besparen op de zorg. Edith Schippers, onze minister die daar over gaat, vindt dat mensen te snel naar de psychiater en psycholoog gaan: “Moet je niet een aantal dingen die bij het leven horen, veel meer in je eigen sociale kring zien uit te vogelen….. en zul je niet een beroep op de gezondheidszorg moeten doen, pas als je echt last hebt van een ziekte”. Geloof je het niet, DIT (zie opname van de NOS) heeft ze echt gezegd dus!

Maar natuurlijk, mevrouw Schippers. Onze instellingen zitten natuurlijk vol met mensen die maar een beetje doen alsof ze ziek zijn.  En die hebben ook allemaal nog volop geld om nog eens een extra eigen bijdrage te betalen.
Hoe hebben wij het als Nederlanders voor elkaar gekregen dat dit soort mensen aan het roer komen te staan van de BV Nederland. Dit geloof je toch gewoon niet.

Mevrouw Schippers. Mocht u morgen plotseling last hebben van een zenuwontsteking in uw kies, gaat u dan ook naar uw buurman de loodgieter? Misschien heeft hij wel een leuke tang om u van uw verstandskies te verlossen. Bekijken we daarna wel of dit binnen uw eigen bijdrage valt. Ok?

Nu even serieus: Mevrouw Schippers. Ik denk dat u niet meer naar de loodgieter om de hoek hoeft hoor. Uw verstandskiezen zijn er namelijk vast allemaal al uit. Gaat u eens naar een psychiater. Een echte! Ik denk dat elke vakkundige psychiater in uw geval zal komen tot het advies van een langdurige opname, gedwongen, voorlopig ergens aan een gesloten kant.
Mocht er geen geld voor zijn, wij collecteren dan wel voor U.

Wie is hier de moordenaar?

Vorige maand schoot een jongeman in Alphen aan de Rijn 6 mensen dood. Verschrikkelijk. Of je het nu wilde of niet, het nieuws kon je niet ontgaan. Alle media doken er bovenop. Ook de nieuwe media. Variërend van professionele journalisten tot burgers, bloggers en twitteraars. Iedereen heeft dan ook meteen een mening klaar. Zelfs nog voor dat er door politie en justitie officiële mededelingen werden gedaan, waren er al mensen die exact konden vertellen waarom deze jongeman dit gedaan had. Wat hem tot deze wanhoopsdaad had gedreven.Natuurlijk moeten we ook altijd iemand de schuld geven, ja, dat doen we graag. Er werd gewezen naar de ouders, naar artsen, naar de jongeman, en uiteindelijk naar een ziekte. De jongeman noem ik niet, want, denk er eens over na. Het had ook uw kind geweest kunnen zijn. Uw buurjongen. Die als jongeman in een depressieve toestand is geraakt. Daardoor zijn baan is kwijtgeraakt, door niemand meer voor vol wordt aangezien. Naar hulp zoekt, maar dit niet op tijd krijgt. Omdat we in een maatschappij leven waar politici vinden dat onze geestelijke gezondheidszorg winstgevend moet zijn. Dus waar we met wachtlijsten werken, en mensen niet op tijd een juiste diagnose kunnen krijgen en dus niet op tijd een behandeling kunnen ontvangen. Wanneer dan blijkt dat iemand de ziekte schizofrenie heeft ontwikkeld, maar niet op tijd de juiste medicatie en therapie ontvangt, dan raakt zo iemand steeds meer in een verwarde toestand.Ja, en natuurlijk wisten onze “professionele” journalisten, na 1 dag al, zonder ooit voor psychiater te hebben gestudeerd, dat de jongen in een psychose was geraakt. En daardoor uiteindelijk tot deze wanhoopsdaad was geraakt. Ja, want als dit je overkomt, dan kun je een moord plegen. Sommige niet nadenkende (hufterige) journalisten en bloggers, die al binnen een dag met dit soort uitspraken komen (los van of ze correct zijn) bezigen zich van een stigmatiserend taalgebruik, waar de honden geen brood van lusten. Ze kwetsen nodeloos, duizenden mensen, die ook wel eens in hun leven in een psychose of anderszins hallucinerende toestand zijn geraakt, maar nog nooit een vlieg hebben kwaad gedaan. Met hun pen oordelen ze zo scherp, daar hoeft geen verder onderzoek meer aan te pas te komen.Wat het verdere effect van al hun schijfsels is, ach, waarom zouden er bij stil staan. Nee, beste journalisten, neem nog maar een borrel, na je welgeschreven tekst, waarin je denkt de waarheid achter ieder pijnlijk relaas te kunnen kennen. En wellicht neem je nog een borrel meer, want het moet vast niet meevallen om mensen te kwetsen. Stap daarna lekker in je auto, en ga deelnemen aan het drukke verkeer. Als ze jou dan een keer dronken achter je stuur vandaan trekken, mag ik jou dan een moordenaar noemen. Want … Iedere dronken bestuurder rijdt toch mensen dood? Of is dat te generaliserend? Nee, dat mag ik niet zeggen. Want jij bent waarheidzoeker hè. Tja, da’s waar ook.(dit “boze” blogje is tevens gepubliceerd op www.blogpower.nl)

Nothing Stays

“Nothing stays!” riep hij keihard, terwijl hij schuin omhoog keek naar iemand op een balkon, naar een flatgebouw, wat er niet stond. Hij zat op een betonnen muurtje op de pier, waar ik regelmatig ging vissen, tussen wat Franse mannen, in het prachtige haventje van Le Lavandou.Ik geniet ervan om tijdens mijn vakantie in Zuid Frankrijk heerlijk dagelijks een paar uurtjes wat te vissen. Uitzicht op zee, haventje om me heen. Klein hengeltje, maakt niet wat ik vang. “Pour se plaisire” zoals de Fransen dit daar volgens mij noemen.
Ik was naast hem gaan zitten, maar niet te dichtbij. Op een afstand die vissers ongeveer aanhouden om niet in elkaars lijn te verwarren. De jongeman naast me, had echter geen vislijntje nodig om in de war te raken, hij was het al. Terwijl ik mijn spullen uitpakte en mijn hengeltje monteerde voelde ik dat hij naar me zat te kijken. Op het moment dat ik even vriendelijk terugkeek, en naar hem knikte, draaide zijn hoofd meteen naar de zee. Een minuut of 5 later, ik had mijn hengel nog maar net in het water liggen, nog geen “beetje” gezien, riep hij weer keihard. “Nothing stays!” Ik keek weer even opzij, maar de jongeman was volledig in zichzelf en keek weer omhoog, boos in de lucht. Streek daarbij wat over zijn baard van een paar maanden.Op dat moment kwam er een oude herdershond het piertje op sukkelen. Ik had het beest al eerder zien schooien bij de terrassen even terug. Nog proberen aan te halen, maar de hond was schuw en eigenlijk alleen geïnteresseerd in wat eten. Echt zoals die vakantie-zwerfhonden dat wel eens zijn.Toen ik zo’n half uurtje zat te vissen, een keer was opgestaan om de lijn te ontwarren, zag ik pas dat de jongeman een gitaar in een oude koffer naast zich had staan. De hond ging naast hem liggen en het leek alsof hij even uit zijn droomgesprek met de “balkon persoon” los leek te komen. Hij gaf het beest wat brood uit een plastic zak, en ik kon zien dat hij een tijdje zelf nauwelijks iets gegeten had. Ik keek vriendelijk opzij en zei: “Hi, I’m John. What’s your name?” Het bleef een paar seconden stil, en het enige antwoord wat ik kreeg was. “What’s the use to tell you. Nothing stays!” De woorden klonken dit keer een stuk minder boos, maar zeker overtuigd. Elk antwoord was zinloos, en voor ik een vraag terug kon stellen was hij al weer in gesprek met de “balkon persoon”. Even had ik beet, de vis was meteen weg, het aas ook. Kortom, de beestjes waren die ochtend slimmer dan ik. Hij pakte zijn gitaarkoffer op, stopte wat kleding in een  grote plastic boodschappentas terug en stond op. Ik realiseerde me dat ik een paar heerlijke verse croissants bij me had, van het bakkertje naast het hotel. Toen ik hem die twee croissants aanbood, zag ik een glimlach. Even kijk hij me recht aan. Even leek hij in de realiteit. De broodjes verdwenen in de tas, en al hoofdschuddend liep hij richting boulevard.’s Avonds, toen ik met mijn lief over het strand liep, zagen we een groepje jongens en meiden rond een gitarist op het strand zitten. De uitvoering Nothing Stays van “Silvertide” werd geniaal gespeeld in een akoestische uitvoering waar Bob Dylan een puntje aan had kunnen zuigen.
Toen we verder liepen wist ik dat hij gelijk had.
De golven namen zijn muziek over.    “Nothing Stays!”

Mijn grens? Op Mariekes blog

Al een tijdje heb ik via mijn blog en twitter gezellig contact met Marieke Sweens. Zij geeft ervaringsdeskundig advies aan werkgevers over de begeleiding van psychisch kwetsbare werknemers om ziekteverzuim te voorkomen. Tevens schrijft Marieke op www.ditismarsmania.nl een prachtige blog waarin zij openlijk schrijft over haar leven en de last die ze ondervindt van haar psychische beperking. Ze schrijft over van alles, openlijk en kwetsbaar. Ik heb respect voor iedereen die de kans durft te nemen om dit te doen, zonder zich te conformeren aan dat wat de “maatschappij” als gewenst of normaal ziet. Lekker strijden tegen stigma’s. Wie me kent (zie andere postings, o.a. in deze rubriek “bipolair”) weet dat ik er graag aan mee doe. Een paar weken terug nodigde zij me uit om als gastblogger iets te schrijven op haar blog over “grenzen stellen”. Inmiddels is het geplaatst, en ik moet zeggen dat ik er trots op ben om iets op haar blog te mogen schrijven over waar mijn grens ligt. Nieuwsgierig?  zie www.ditismarsmania.nl/2011/03/geen-man-met-hamer-bij-mijn-grens/

Durven dromen, en doen!

Lieve mensen. Bloglezers, vrienden, familie en bekenden. Nadat ik vorige week zo openlijk heb geschreven over mijn verleden (zie vorige blogposting hieronder) heb ik ontzettend veel reacties mogen ontvangen. Mensen die dicht bij me staan kenden mijn verhaal natuurlijk al lang. Hebben me gemaild en gebeld. Allemaal met hartverwarmende reacties. Daarnaast is er gereageerd door bloglezers die ik dus niet persoonlijk ken, en door twitteraars die mijn blogposting voorbij zagen komen. De reacties zijn stuk voor stuk respectvol en bemoedigend. Allemaal bij deze dank daarvoor!

Hoe blij ik daar ook mee ben, natuurlijk draait het hier niet alleen om. Ik wilde iets loslaten. Mijn min of meer laatste sprong maken in het acceptatieproces. De afgelopen week heb ik tranen gevoeld. Van oude pijn, maar vooral van geluk. Dat alles is zoals het is. En vooral, dat ik er mee verder kan. Dat lotgenoten kracht kunnen vinden in mijn verhaal en de reacties. Van zowel zorgverleners als van lotgenoten heb ik reacties gekregen die aangeven dat het proces dus ook voor anderen zinvol is. Kortom: er kan een win-win situatie ontstaan. Tevens denk ik dat mijn openbaar maken iets nieuws aan mijn blog kan gaan geven. Een aantal wendingen die ik nog niet kan voorspellen, maar die ik vanzelf kan gaan nemen als het zover is. Dit voelt als een prettige uitdaging. Een uitdaging waar ik jullie als lezer en bezoeker bij nodig heb. Want zoals ik altijd heb geroepen op mijn blog. Knappers.nl blijft zoeken, naar mogelijkheden, kansen, wegen die afgesloten lijken.

Mijn lief las een tijd terug ergens op internet volgende woorden: “Routine belemmert visie. Elk mens ziet zijn eigen horizon als de grens van de wereld.” Hoe zeer ik ook meestal mijzelf moet herinneren aan het gegeven dat ik grenzen moet stellen, toch blijf ik ervan overtuigd dat kijken naar die horizon, en durven dromen over alles wat daar achter ligt, ons mens zijn, en welzijn kan vergroten. Durven dromen, en doen dus!

Ik ben een paar keer de weg kwijt geweest.

Ja, ik ben een paar keer de weg kwijt geweest. Of, zoals de medici het noemen: Ik heb een manisch depressieve stoornis. Afkorting MDS. Een mooiere term vind ik zelf de “bipolaire stoornis“. Vandaag, 22 november 2010, heb ik besloten om maar eens te stoppen om de hete brij heen te draaien. Zelf heb ik er al vanaf 1985 last van, dus na 25 jaar, wordt het tijd voor een feestje…. Mijn “coming out”-feestje dus.

Drie jaar geleden (in 2007) ben ik met deze blog begonnen. Ik wilde eigenlijk niet schrijven over mijn ziektebeeld omdat ik niet graag in een slachtofferrol blijf hangen. Positief als ik altijd probeer te zijn, liet ik dit verhaal dus achterwege in mijn zoektocht op Knappers.nl. Een zoektocht naar mij zelf, en naar mijn Zelf. Soms vroegen mensen wel eens, waarom zoek je dan. Op mijn blog ben ik daar nooit openlijk helemaal eerlijk over geweest. Het wordt tijd om dat maar eens te zijn. Want ik ben mijzelf wel eens kwijt geweest namelijk. Om precies te zijn, drie keer. In 1985 was de eerste keer. Na 3 jaar studie aan de lerarenopleiding en een veel te druk leventje werd ik toen voor de eerste keer “overspannen”. Zo heftig, dat er niets anders op zat dan mij vrijwillig op te laten nemen. Ik was toen 24 jaar en kreeg mijn eerste psychose. Volledig in mijn droom verward, was ik elk spoor met de realiteit bijster geraakt. Raar… Na een paar maanden in het toenmalige Vrederust te hebben gelogeerd (psychatrisch ziekenhuis, GGZwnb te Halsteren) kon ik weer vertrekken. Ik kreeg het label “manisch depressief” opgeplakt. Uiteraard was ik het daar als eigenwijze druktemaker totaal niet mee eens. En hoe konden ze dat toch beweren, na één opname?

Meteen erna ging ik werken als verkoper, lekker druk, carrière maken en zo. In 1990 leerde ik mijn lieve vrouw Betty kennen, en 2 jaar later trouwden we. Al deze jaren gebruikte ik geen medicatie en werkte mij een slag in de rondte. Je voelt hem komen. In 1992, een paar maanden na ons trouwen kwam de tweede manie, en, als je dat goed doet, ook een psychose. Heftige opname volgde, wederom door Vrederust heen dus. Daar beloofde ik mijzelf en de artsen om keurig de medicatie te nemen, en een gestructureerd leven te gaan leiden. Tja, die structuur dat lukte redelijk, alleen moet je natuurlijk niet op eigen houtje beslissen om creatief je medicijnen wat te gaan minderen… Dat deed ik in 2001.

Toen kwam dus de onvermijdelijke 3e ronde. Dit was de zwaarste opname. Wederom volledig manisch en psychotisch werd ik opgenomen, en belandde opnieuw in de separeercel. Heftige tijd, ik publiceer over een tijdje nog wel eens een gedicht over deze laatste ervaring. De psychiater en verpleegkundigen hebben mij deze laatste psychose deels laten doorleven. Het was voor mij de ronde van de acceptatie. Het is zoals het is, in mijn hoofd werken bij stress bepaalde stoffen wat anders dan bij anderen. Ik ben in die tijd op plekjes in datzelfde hoofd geweest, waar anderen hele dure spulletjes voor nodig hebben. Hoe dan ook, de rust kwam weer terug en in de therapeutische weken erna besloot ik zelf aan het roer te gaan staan van mijn leven. Kalmer aan doen. Juiste medicatie. Minder werken, en vooral grenzen stellen. In dit laatste ben ik mijn eigen goeroe mogen worden. Gitaar, hond, de bossen…. Alles wat mij dichter naar de stilte konden brengen.

Inmiddels (we schrijven hier 2010) ben ik al 9 jaar stabiel. Bijna 50 en opa van de mooiste kleindochter van de hele wereld, Carice, zie foto. Nog steeds kom ik op het prachtige terrein van de bossen van Vrederust. Maar nu slechts op bezoek, om iemand anders te coachen. Mijn ziekte heb ik grotendeels geaccepteerd. Mijn omgeving heeft dat ook. Zo niet, dan is dat hun probleem. Ik heb een pracht van een vrouw die mij de afgelopen 20 jaar geholpen heeft om in balans te blijven. Dat viel vroeger niet altijd mee. Ik heb een baan gevonden (en kunnen behouden) bij een erg leuk bedrijf, waar zowel werkgever als klanten geen enkele moeite hebben met mijn achtergrond. Bij de eerste 2 episodes ben ik mijn baan kwijtgeraakt, bij de 3e heb ik mijn baan kunnen behouden. Ik werk daar nu inmiddels meer dan 15 jaar.
Het dragen van een psychische beperking is als topsport bedrijven. En daar moet je dus een conditie voor opbouwen. Die “mentale conditie” heb ik de afgelopen jaren op een hoger peil kunnen brengen door veel te lezen over mijn ziektebeeld. Een ziekte die ik HEB, die ik niet BEN. Vandaar dat ik graag zeg: ik heb een bipolaire stoornis. Ook al kun je hem dan niet weggeven of zo. Tja, en aan wie dan? Aan God?
Nee, die laatste heeft mij tijdens alle ellendige tijden nooit verlaten. Die heeft zelfs in de separeercel een gesprek van meerdere dagen met mij gevoerd. Volgens de psychiater was het een psychose, volgens een aantal spirituele bekenden, was het een gesprek met God. Tja, voor mij was het bizar, en bijzonder.

Na deze opname heb ik gekozen voor een stabieler leven, goede medicijnen slikken, en mee blijven draaien in onze “werkende wereld”. Met hulp van lieve familie en goeie vrienden is dit allemaal gelukt. Het verdiepen in de Advaita Vedanta filosofie heeft mij de afgelopen jaren veel inzichten gebracht waardoor ik mij minder druk ben gaan maken om van alles en nog wat. Mijn ziekte-inzicht schijnt inmiddels prima te zijn. Ouder worden wil simpelweg ook gewoon helpen.
Ik ben ervan overtuigd dat deze rotziekte in de loop der jaren mijn maatje is proberen te worden. Hij heeft geprobeerd om mij een bewuster mens te maken. Op de ellendigste momenten mocht ik vaak de mooiste mensen ontmoeten. Als vanzelf kwamen die telkens op mijn pad. Daar ben ik dankbaar voor.
Altijd probeer ik de verwaalden in deze wereld terug in het spoor te zetten. Dit is dan ook de reden dat ik er vandaag op deze blog mee naar buiten wil komen. Als ervaringsdeskundige. Omdat er nog steeds zo’n enorm taboe op rust. Op alle begrippen die te maken hebben met de psychiatrie rust nog steeds een stigma. Mijn wens is om bij te dragen aan het wegnemen van aannames en vooroordelen. Ik schrijf dus graag “Anti Stigma”. Om de “normale” mensen uit te leggen dat er geen “abnormale” mensen zijn.
Heb jij ooit wel eens een normaal mens ontmoet trouwens?
Heb je iemand in je omgeving die last heeft van welke psychische beperking dan ook?  Ga er eens naast zitten, luister naar hem of haar. Hij of zij bijt je niet hoor. (Adviseer altijd om professionele hulp in te roepen, wanneer er iets goed mis dreigt te gaan.)

Meer informatie over de bipolaire stoornis? Kijk eens naar de volgende websites:

   Vmdb.nl (Vereniging voor Manisch Depressieven en Betrokkenen)

   Trimbos Instituut (doorlink naar de pagina over de bipolaire stoornis)

   Fonds Psychische Gezondheid  (doorlink naar de pagina over de bipolaire stoornis)