Categorie archief: Anti Stigma

Dit schreef Eef

imageDE TREND DIE ‘JEZELF ZIJN’ HEET

(EN WAAROM WE MEER MENSEN NODIG HEBBEN DIE BEPALEN HOE HET HOORT)

(geschreven door Evelyne Hermans, zie onderaan)

 

“Waarom zit zij er zo bij?”

Mijn moeder komt de woonkamer binnen en fronst richting mijn vierjarige dochter.

“Ze wil geen kleren aan,” zeg ik.

M’n moeder laat een stilte vallen. Zo’n stilte waarvan je wéét dat er nog iets komt. We kijken zwijgend naar mijn dochter die in haar blote billen op de bank zit en tv kijkt. Met haar benen wijd.

“Dat moet je niet toelaten,” bromt mijn moeder, “dat hoort niet.”

Zucht.

Het hoort natuurlijk wél. Mijn dochter doet waar ze zin in heeft. Ze voelt zich in ons eigen huis niet gehinderd door enige vorm van schaamte.

Heerlijk lijkt me dat.

Altijd volkomen in sync zijn met jezelf en je omgeving. Zijn zoals een kind is: spontaan, onbevangen, ongeremd. Keihard lachen om Buurman & Buurman en jezelf daarbij ongegeneerd aan je kont krabben.

Zonder dat iemand daarover oordeelt

Op Twitter raakte ik verwikkeld in een discussie over een blog van Janneke van Heugten, met de titel Houd je kinderen erbuiten, verberg je moederschap. Janneke geeft vrouwelijke ondernemers het advies om in zakelijke interviews te verzwijgen of je kinderen hebt.

Ik lees dat wel vaker. Volgens de Jannekes van Nederland worden vrouwen nog steeds minder serieus genomen dan mannen als het gaat om het combineren van werk en gezin. En dus, zegt ze, kun je maar beter doen alsof je ze niet hebt, die kinderen. Dan heb je ook geen last van de vooroordelen.

Ja, joh, ‘tuurlijk

Dat is dé oplossing. In plaats van vooroordelen uit de weg te ruimen door te laten zien dat ze nergens op slaan, creëren we gewoon een rijtje onderwerpen ‘waar je het beter niet over kunt hebben.’ (Goed bezig, zeg, moderne zakenvrouwen van Nederland. Hebben onze moeders daar nou al die jaren voor gevochten?)

Een trend, noemt Janneke het in haar blog, dat we ‘tegenwoordig zoveel mogelijk onszelf zijn’.

Alsof het een toestand is waarvan je hoopt dat ‘ie weer uit de mode raakt, zoals het dragen van felgekleurde gympen en skinny jeans.

Alsof het wenselijk is dat we over 20 jaar op deze periode terugkijken en lachend tegen onze kinderen zeggen: Zó grappig! In 2015 probeerden we allemaal onszelf te zijn. Dat was toen hip. Gelukkig doen we nu weer normaal en verstoppen we onszelf weer achter al die ouderwetse façades.

Ik word er opstandig van

Van mensen die anderen vertellen ‘hoe het hoort’.

Zeker als het gaat om datgene wat mij mij maakt.

Begrijp me niet verkeerd. Altijd en overal honderd procent jezelf zijn is niet handig. Ik bedoel: tegen je schoonmoeder zeggen dat je écht niet op haar bezoek zit te wachten, je vrouw op Valentijnsdag meedelen dat ze een dikke kont heeft of je leidinggevende vertellen dat je hem een arrogante zak vindt; dat zijn zaken die je beter kunt verpakken in een leugentje-om-bestwil.

Als je tenminste van gezelligheid houdt

Maar als het gaat om wezenlijke onderdelen van je leven – je kinderen, je relatie, je seksuele voorkeur, je psychische gesteldheid, kortom: dingen die jouw kijk op het leven kleuren en jou maken tot dat wat je bent – is het dan niet om te huilen dat hele volksstammen nog steeds vinden dat je daar beter je mond over kunt houden?

(Vandaar niks dan lof voor websites als Schizofrenie Bestaat Niet, en mensen als John Knappers en Arnold Reyneveld, die doen wat iedereen zou moeten doen: openlijk praten over psychische kwetsbaarheden en daarmee laten zien dat het ons allemaal – ja, ook jou – kan overkomen. Maar dit terzijde.)

In gesprekken met cursisten hoor ik vaak dat ze bang zijn om klanten te verliezen als ze in hun online profilering persoonlijk worden, hun ware aard tonen, een duidelijke mening delen, of eerlijk zijn over hun sterke én zwakke kanten.

Maar het is juist andersom

Als je niet uitgesproken genoeg bent, gaat je klant juist naar een ander. Want wie is er nou op zoek naar een eenheidsworst? Een klant kiest jou, omdat hij zich in jou herkent. Omdat hij denkt dat jij hem het beste begrijpt. Of vanwege dat ene rafelige, maar uiterst sympathieke randje.

Amy Harrison noemt dat een adorable flaw.

Die kant aan jezelf die een imperfectie lijkt, maar die jou juist voor een bepaalde doelgroep aantrekkelijk maakt.

Misschien is het wel mijn adorable flaw dat ik moeder ben. Dat ik er al vier jaar over doe om erachter te komen hoe dat moet, opvoeden. Mijn kinderen spelen regelmatig een rol in mijn blogs en ook op Twitter steek ik mijn haat-liefde verhouding ten opzichte van het moederschap niet onder stoelen of banken. Het zijn juist die berichten waar ik de meeste reacties op krijg. En waardoor mensen toch even op mijn site gaan kijken.

Ik stel voor dat we allemaal wat meer schijt krijgen aan ‘hoe het hoort’. Dat we stellig durven zijn, en uitgesproken, en ons niet schamen voor het feit dat we naast zakelijke professionals ook nog gewoon mens zijn.

Bovendien: wie bepaalt er eigenlijk hoe het hoort?

Volgens mij ben je dat nog altijd zelf.

Bovenstaand artikel is geschreven voor Evelyne Hermans. De oorspronkelijke tekst met alle doorlinks is te vinden op: Dit schreef Eef!

Journalist? Ga eens naar een psychiater!

Dat ik mij ontzettend erger aan een heleboel kortzichtige journalisten met snel scorende domme pennen, zegt natuurlijk veel over mij. Laat ik daar maar meteen mee beginnen.

In het huidige medialandschap is de snelheid van het nieuws belangrijker dan de kwaliteit en het draagvlak. We zien dit aan alle vormen van media. Wanneer er dan weer eens ergens in het land, iemand in opperste verwarring een dramatische misdaad begaat, dan zitten alle media daar boven op. Inclusief de domme kortzichtige journalist die met zijn eigen verhaal alleen maar wil scoren. Je ziet dan koppen als:
“Verwarde mannen zijn levensgevaarlijk”.

In hun betoog daarna wordt dan wel even aangehaald dat de GGZ en onze politiek daarmee te kort schieten, maar wat (bij mij) vooral blijft hangen is de generaliserende en stigmatiserende tekst die men schrijft. Men (de journalist dus) vindt het prima om totaal niet onderbouwd alle verwarde mensen tot gevaarlijke criminelen te bestempelen en legt causale verbanden tussen psychische beperkingen en criminaliteit die er alleen in omgekeerde volgorde zijn.

Daar kan ik me dus kapot aan ergeren.
Maar, journalist, vrees niet.
Ik ben niet in de war.
Op dit moment dan, volgens mijn psychiater.

Misschien wordt het tijd dat al die laffe praatjesmakers die zich schuldig maken aan bovenstaand gedrag vanuit hun behoefte om te scoren eens met een psychiater gaan praten. Of ze zelf niet een beetje in de war zijn….

 

PS: (2-2-15) Na een aantal vragen van lezers de afgelopen dagen, nog even een aanvulling.
Bovenstaande blog heb ik geschreven n.a.v. het opinie-artikel van Francisco van Jole op Joop.nl. Overigens is hij echt niet de enige journalist die dit soort stigmatiserende stukken schrijft, maar toevallig was hij de spreekwoordelijke druppel die mijn verwarde emmer deed overlopen. Ik wacht nu op zijn reactie.

Zet jezelf eens in de zeik! (uit de oude doos)

Onderstaande blogpost is letterlijk overgenomen van een oude blog van mijzelf. Op 19-2-2011 schreef ik dit: Blogpower.nl. Momenteel is dit onderwerp weer helemaal actueel:

Zet jezelf eens in de zeik!

Valt het jou ook op? Het lijkt wel of het in de nieuwe media, onder bloggers en twitteraars de gewoonste zaak begint te worden om zomaar van alles over iedereen te schrijven. Men kijkt naar tv, ziet iemand iets zeggen en binnen enkele seconden lees je dan op twitter een oordeel over die persoon. Vaak is dit een vooroordeel of een dom oordeel gebaseerd op het uiterlijk van de desbetreffende.

20131207-211739.jpgWe leven in een land, waar we (gelukkig) vrijheid van meningsuiting kennen. Dus mag iedereen zeggen wat hij wil. En zegt Jantje publiekelijk iets over Pietje, wat Pietje niet zint, dan zit men zo samen met de duurste advocaten bij de rechter. En die lachen wel, met hun uurloontjes hoor. De beledigingen, variërend van smaad tot laster, worden dan nog eens tot in de treuren herhaald, en iedereen mag meegenieten, want alles moet onder het toeziend oog van de camera’s. Jawel, in de huiskamer hoeft men niets te missen. Is het niet serieus genoeg om er echte rechtszaken uit te halen, dan kan men het altijd nog terugzien bij de Rijdende Rechter. Te lachwekkend voor woorden. Hoe ziek kunnen we met zijn allen worden?

Terug naar de bloggers en twitteraars. Bloggers volg ik regelmatig, zeker omdat het een hobby van mezelf is. Op twitter zie ik af en toe de meest lompe en bevooroordeelde tweets voorbij komen. Niet van de mensen die ik volg, maar juist in de “retweets” die zij in al hun verbazing weer doorsturen. Of je volgt een hashtag omtrent een tv-programma als Pauw en Witteman (in dit geval op twitter onder #penw) en je schrikt je rot wat tv-kijkend Nederland te zeggen heeft over de mensen aan tafel.

Gelukkig zeggen beledigingen altijd meer over degene die ze uitspreken dan over degene waar ze aan gericht zijn.
Mijn idee: Mensen die dit soort zieke bizarre aannames rondstrooien over anderen, meteen “ontvolgen” of publiekelijk in de zeik nemen. Ik vraag ze wel eens: “Hoe kom je daar nu bij?” Het zal je niet verbazen… je hoort dan niets meer.

Zo dat is er uit. Ik erger me niet zo gauw, maar soms moet je toch even iets loslaten. Tegen alle mensen die zich aangesproken voelen zou ik willen zeggen: Zet je zelf eens in de zeik, voordat je oordeelt over een ander.

Fonds Psychische Gezondheid

20130830-002606.jpg

Kom jij wat vaker op Knappers.nl? Dan zal het volgende je niet verbazen: Deze schrijver wordt ambassadeur voor het Fonds Psychische Gezondheid. Binnenkort lees je meer over de reden van mijn keuze.

Een korte toelichting van de website van het fonds: “Fonds Psychische Gezondheid financiert wetenschappelijk onderzoek en zorgprojecten. Ons doel is nieuwe en betere behandelmethoden mogelijk te maken. Wij willen mensen met psychische problemen en hun naasten uitzicht bieden op een beter leven.”