Categorie archief: Anti Stigma

Verward? – Klem tussen de draaideuren.

Volgens onderzoeksjournalist Stella Braam is er veel mis in de huidige psychiatrie in Nederland. Het kan beter, humaner en met meer perspectief. Daarom schrijft Stella een nieuw boek!

“We lopen allemaal het risico om de regie over ons leven even kwijt te raken. Als je daarnaast al kwetsbaar bent omdat je een psychische ziekte hebt, geen vast dak boven je hoofd of verslaafd aan alcohol en je wordt opgenomen in een psychiatrische kliniek… wat overkomt je dan? En wat gebeurt er als je ‘uitbehandeld’ bent?” Daarover gaat het nieuwe boek met als werktitel ‘Verward? – Klem tussen de draaideuren’ van onderzoeksjournaliste en auteur Stella Braam.

stella-braamStella (hier op Twitter) is vooral bekend door haar laatste bestseller: ‘Ik heb Alzheimer, het verhaal van mijn vader in deze tijd’. Haar nieuwe boek gaat over de zorg voor kwetsbare verwarde mensen in Nederland. Of liever: het ontbreken van zorg. Dat zoekt zij tot op de bodem uit!

Wil jij Stella steunen?

Ga dan naar deze pagina op de website van Braam&Broer en doneer of investeer mee, om dit boek mogelijk te maken. Voorproefjes van haar geplande boek vind je hier.

De komende tijd houden wij je via Knappers.nl op de hoogte over de ontwikkelingen rondom dit spraakmakende en nodige boek. Wil je als bedrijf mee investeren in dit boek, neem dan contact op met Stella.

Niet springen!!

Het aantal incidenten met verwarde mensen, schijnt dit jaar, t.o.v. vijf jaar geleden met 65 % te zijn gestegen. Het waren er in 2015 totaal 65.000. En of deze cijfers nu wel of niet kloppen, iedereen die de media een beetje volgt, ziet bijna dagelijks krantenkoppen als “verwarde man staat uren op een balkon te roepen tot politie en brandweer…..”.
Kranten smullen er blijkbaar van. Inmiddels heeft de “verwarde man” zo’n enorme naamsbekendheid gekregen dat wanneer je bij Google “verward” intikt, er als vanzelf de “verwarde man” verschijnt.

De journalisten die de krantenkoppen bedenken, hebben haast. Snelheid van nieuws is belangrijker dan kwaliteit en vaak lees ik de meest bizarre aannames in zo’n nieuwsbericht. Verslaggevers bedenken oorzaken en ziektebeelden, soms nog sneller dan de psychiater. Schijnbaar zijn mannen vaker verward, en doen dan sowieso vaker opvallende dingen. De maatschappij wil deze mensen niet. De buren hebben er last van. De politie wil ze niet vervoeren. De GGZ heeft geen bed voor ze. En wachtlijsten hebben geen ruimte. Wij willen eigenlijk de “verwarde man” het liefst niet om ons heen.
Maar de “verwarde man” verkoopt wel, want de media lijken gek op hem.

De wereld wordt sneller, we krijgen dagelijks steeds meer indrukken te verwerken, en we hebben honderden vrienden op de sociale media. Maar, op het moment dat we, al is het maar “tijdelijk verward” zijn, dan vindt de wereld het maar niks.

De verwarde man wordt pas geholpen als hij bekend maakt de verwarde man te zijn. Als hij een gevaar voor zichzelf blijkt te zijn, of voor zijn omgeving, dan komen de instanties in aktie. Vaak helaas te laat. Dan loopt het soms verkeerd af met de verwarde man. Want er moet eerst wat gebeuren.

Ben je een vrouw, tja, dan lijkt het er op (als je de media gelooft) dat je (taalkundig gezien) minder risico loopt.

Ben jij een man? Mocht je morgen wakker worden, niet meer weten waar je bent, rare beesten herkennen in de gordijnen en camera’s aan je plafond zien hangen….? Maak je geen zorgen dan. Die stemmen die je hoort komen vast uit de radio van de buren.

Dit artikel heeft er wellicht ook toe bijgedragen dat je er geen drol meer van begrijpt. Ga op je balkon staan en roep hard om hulp. En dan maar hopen dat de mannen van de hulpdiensten niet in de war zijn…..

Heee. Ssssst. Niet springen!!

Word rustig wakker, haal diep adem, het was een warrige droom. Loop naar de brievenbus, en kijk in de krant. Mocht je daar toch jezelf herkennen in een foto, schreeuwend op je balkon, geen zorgen. Journalist en fotograaf hebben je ontdekt. Nu de mannen van de politie nog. Die wilde je komen halen, maar mogen dat niet meer, en de gemeente had geen geld meer voor de benzine van de ambulance. Even wachten dus. Een paar dagen maar. Of weken. Misschien komt het goed.

Nogmaals… Niet springen!!

… dan bekijken ze het maar!

Ik sprak al jaren openlijk over een aantal zaken die door heel wat mensen als taboes worden beschouwd. Je vertelt namelijk niet zomaar dat je wel eens in de war bent geweest. Al is de laatste keer inmiddels 15 jaar geleden, dan nog. Toch vond ik dat ik dit moest doen, en ben er op deze weblog mee begonnen. Eind 2010 schreef ik er voor het eerst openlijk over. Was best even een stap. Je hebt een zakelijke carrière, enfin, je hangt niet zomaar wat vuile was buiten… Dit was de blogpost van toen.

In de zomer van 2013 ben ik als vanzelf ambassadeur geworden voor het Fonds Psychische Gezondheid. Het opnemen van een filmpje waarin ik probeer om vooroordelen rondom de bipolaire stoornis weg te nemen, was een volgende stap. Voor mijn gevoel had ik weinig te verliezen en kon ik er mensen mee helpen. Dit filmpje is in november 2014 online gegaan, en inmiddels via YouTube al bijna 9.000 x bekeken. Acceptatie gaat gepaard met openheid. De ongeveer 25 jaar die ik erover gedaan had (van 1985 tot 2010) om deze blogpost te kunnen schrijven, is een weg die ik hier niet even kan samenvatten. Die ik liefst voor jongere mensen, die ook de klos zijn, gemakkelijker zou willen maken. Het filmpje spreekt verder voor zich.

Wat ik hierna nog niet heb verteld, is: wat dit filmpje heeft veroorzaakt. Niet voor mij, maar voor anderen. Het wordt gebruikt bij opleidingen en trainingen voor mensen die in de psychische zorg gaan werken. Maar ook op plaatsen waar men beroepshalve te maken krijgt met mensen die manisch depressief zijn en (tijdelijk) in de war zijn. Het is een troost geweest voor heel wat lotgenoten. Regelmatig krijg ik reacties toegestuurd via het fonds, maar ook via mijn eigen blog en sociale media komen reacties binnen. Vragen van mensen die voor de eerste keer manisch zijn geworden. Die twijfelen over hun diagnose. Last hebben van hun medicatie. Banen zijn kwijtgeraakt. Relaties hebben stuk zien gaan. En vaak ook worstelen met acceptatie. Zich afvragen of ze hun psychisch probleem nu wel of niet moeten vermelden bij een sollicitatie. Deze mensen geef ik dan vaak een antwoord waarvan ik hoop dat zij er mee verder kunnen. Iedereen moet dit namelijk op zijn eigen manier doen. De bal rolt niet overal gelijk.

De meest bijzondere reactie kreeg ik vorig jaar in mijn mailbox. Samengevat kwam het er op neer dat een moeder mij bedankte. Haar zoon had erg veel moeite om zich onder behandeling van een psychiater te stellen. Na het zien van mijn filmpje had hij besloten dit toch te doen. Hij is medicatie gaan gebruiken en in therapie gegaan. Zijn moeder vertelde mij dat ze maanden lang bang was geweest dat hij een beslissing zou nemen om zijn leven te beëindigen. Maar dat deze angst nu verdwenen was. Hij was helemaal stabiel en pakte zijn leven weer op. Met ziekte-inzicht en vol goede moed. Ze bedankte mij dat mijn filmpje daar tevens een zetje in had gegeven.

Als dit de enige reden was geweest, waarom ik ooit ja heb gezegd tegen het maken van dit filmpje, dan was het de beste die ik kan bedenken.

Een verder gewoon handige bijkomstigheid is, dat wanneer mijn ziekte soms ter sprake komt, of wanneer mensen echt willen weten waarom ik anders met mijn tijd om ga, dan hoef ik alleen maar het filmpje te tonen. Scheelt me een ellenlang verhaal. Een verhaal wat ik soms niet voor de tigste keer wil vertellen. Dan bekijken ze het maar, haha, op YouTube dan hè.

Genezen?

Twee oude bekenden komen elkaar tegen, hier een flard uit hun gesprek:

“Het gaat goed met je hè? Ben je nu genezen dan?”

“Ach, wat is genezen? Kijk, de schade en de daarmee samenhangende beperkingen zijn er nog steeds. Dagelijks. Het mooie is alleen, dat ze mijn leven al jaren niet meer beheersen.”

de Stress Challenge!

Doe mee aan de Stress Challenge!

Meld je nu aan voor de Stress Challenge die Fonds Psychische Gezondheid van 22 tot en met 25 juni 2015 organiseert. Iedereen krijgt wel eens te maken met stress. Dat is helemaal niet erg, want stress hoeft niet ongezond te zijn.

imageMaar wanneer je te lang spanning voelt en geen tijd kunt of wilt nemen voor ontspanning, dan wordt stress ongezond. Je krijgt dan lichamelijke en psychische klachten, die kunnen leiden tot overspannenheid of een burn-out.

Wij willen voorkomen dat het zover komt en dit willen we samen met jou voor elkaar krijgen. Meld je dus nú aan voor de Stress Challenge en vraag ook anderen om mee te doen. Dit kan via Twitter met #stresschallenge @fonds_psyche, maar natuurlijk ook via Facebook, e-mail etc.

Succes! Houd ons op de hoogte via @fonds_psyche op Twitter of via www.facebook.com/fondspsychischegezondheid

 

Psyche Mediaprijs 2015

imageInzenden 2015 – In 2015 reikt Fonds Psychische Gezondheid de Psyche Mediaprijs voor de vierde keer uit. De prijs heeft tot doel: het stimuleren van evenwichtige beeldvorming over mensen met psychische problemen in de media. Ben je maker van geschreven, audiovisuele media of radio? Dan nodigen we je uit om mee te doen als je productie aan de criteria voldoet.

Juryprijs en publieksprijs – De vierde Psyche Mediaprijs bestaat uit een juryprijs en een publieksprijs, ieder met een waarde van 5.000 euro.

Begin oktober kiest onze jury drie genomineerden. Uit deze genomineerden kiest de jury vervolgens een winnaar voor de juryprijs. Het publiek kan tussen 5 oktober en 18 november 2015 op deze genomineerden stemmen voor de publieksprijs.

Prijsuitreiking – De uitreiking van de Psyche Mediaprijs 2015 vindt plaats op 19 november in Beeld en Geluid (Hilversum).

Inzenden –  Jouw bijdrage in zesvoud voor de Psyche Mediaprijs 2015 moet uiterlijk binnen zijn op 28 augustus 2015 om 12:00 uur. Stuur jouw bijdrage aan Fonds Psychische Gezondheid, Marianne Pranger

Per post: Stationsplein 125, 3818 LE Amersfoort

Per mail: m.pranger@fondspsychischegezondheid.nl

Contact: Heb je vragen? Mail Marianne Pranger of bel 033 – 303 23 24

De piloot? Of wij, met zijn allen?

Verschrikkelijk. Een piloot die besluit uit het leven te stappen en in zijn bizarre beslissing 149 andere mensen meeneemt. Een drama, waar ik vanuit mijn eigen achtergrond wat langer over nadenk, dan wenselijk wellicht. De mensen uit de media, die denken zo lang niet na. In de kranten maar ook op TV (programma’s als DWDD) vliegen de meest belachelijke termen en aannames rond je oren. Van “gestoorde moordenaar” tot “levensgevaarlijke gek”.

En natuurlijk wordt zo snel mogelijk geoordeeld, want ja, bij elk drama moeten we een schuldige hebben. De piloot? Zijn jeugd? De vliegmaatschappij en haar regels? Van alles wordt erbij gehaald. “Wie is de schuldige?”, is hetgeen je hoort gonzen.

Staat iemand er wel eens bij stil, dat we misschien allemaal deze ramp op ons geweten zouden kunnen hebben? Met zijn allen, als maatschappij, als samenleving.

We leven in een wereld waar het nog steeds “not done” is om over je psychische probleem te praten. Naar ik begrepen heb is het in de wereld van piloten een behoorlijke macho cultuur, dus ja, misschien nog moeilijker om tijdig aan de bel te trekken, als het niet goed gaat in je hoofd.

Als wij als samenleving niet zo ingewikkeld en stigmatiserend zouden doen over psychische problemen, dan zou een piloot in een vergelijkbare situatie wellicht eerder laten blijken dat hij niet lekker in zijn vel zat. Zijn we als samenleving dus ook een soort van “mede schuldig”, omdat we met zijn allen blijven stigmatiseren?