Categorie archief: Advaita Vedanta filosofie

Iemand hier?

Voor mijn geboorte was ik niemand.
Zo wordt het ons geleerd.
Maar ja, nu denk ik wat verder door,
Inmiddels besef ik: “Ze hebben het verkeerd”.

Na mijn geboorte was ik iemand.
Tot ik mij bedacht: “Wie ben ik dan?”
Na heel veel denken, kwam ik niet verder.
Dan de dwaze gedachten, van één man.

Nu, besef ik: “Ik ben niemand!”
Zie letters verschijnen op het witte papier.
Jij zit ze nu te lezen…

Was er dan toch iemand hier?

                    

Op zoek in India

ADVAITA – NIEUWS:  Er komt weer een nieuw boek aan, van Rob van Dijk, van www.advaita.nl. Voor wat betreft de Advaita Vedanta filosofie zie ik Rob als mijn leraar. Eind december 2007 maakte ik Rob per email attent op mijn weblog, waarna ik van hem een email terug kreeg. Hierna is een correspondentie ontstaan, die nog steeds voortduurt. Rob is degene die mij met regelmaat “wakker schudt” en “wakker houdt”, maar dan in de goede zin van het woord. Als ik “zoekende” ben, is hij de man die mij vanaf Bali de “juiste bril” aanreikt. Vragen aan me stelt, die mij altijd net zo lang weer doen zoeken, tot het me lukt om goed door deze bril te kijken, en dan mijn eigen antwoorden te vinden. Antwoorden die mij zelfbewuster maken. Die mij mijn eigen ware natuur laten zien. Momenteel is Rob de laatste hand aan het leggen aan zijn boek: Op zoek in India. Dit kan komend voorjaar besteld worden bij Uitgeverij www.viveki.nl en ik zal jullie er zeker dan op attenderen. Rob maakte tussen 1999 en 2003 vijf reizen door India en hield trouw een dagboek bij van zijn zoektocht naar wijsheid. Het resultaat is een zeer persoonlijk verslag van ontmoetingen met wijzen en minder wijzen en opmerkelijke gebeurtenissen.
Hier alvast een fragment uit: Op zoek in India – door Rob van Dijk:

“De Swami van de Ramakrishna Ashram”
De Swami, in oranje kleding, zit achter een antiek bureau met een klein lessenaartje erop. Prachtig van eenvoud. We bevinden ons in een vrij grote langwerpige kamer, bestemd voor een studiegroep. De sfeer is bijzonder. Helder en licht te midden van het donkere hout. Er heerst een afstandelijke eerbied voor de Swami. Aan weerskanten van de kamer staan stoelen langs de wanden. Daar nemen we plaats, op gepaste afstand van hem. De Swami nodigt mij echter uit om recht voor zijn bureau plaats te nemen op een stoel die haastig en gedienstig wordt aangedragen door een devotee. We krijgen water en prasad (iets lekkers als geschenk) aangeboden. De Swami is belangstellend naar mij en hij toont zich bereid om al mijn vragen te beantwoorden.
Eerst kruipt de Swami in mij met zijn vragen. Ik voel me vrij en opgenomen in zijn alom-aanwezigheid. We spreken over meditatie. Ik vertel hem onder andere over mijn dagelijkse routine: mantrameditatie, twee keer per dag een half uur. Het geeft me enige statuur. Ik ben niet zomaar iemand, hè. De Swami lacht me hartelijk uit. ‘Mediteren doe je niet een half uur. Mediteren doe je de hele dag! Je denkt de hele dag aan God en je doet alles voor God. Te vergelijken met een werkende moeder, die altijd aan ‘haar kind’ thuis denkt en haar werk ook voor het kind doet. Dat is wat we hier in de ashram beoefenen. We denken de hele dag aan God. We willen God worden door de hele dag door aan God te denken.’ ‘Ach ja, natuurlijk! Ik begrijp helemaal wat u bedoelt’, probeer ik nog. Maar op de een of andere manier voel ik me toch een beetje betrapt. Mijn trots verdwijnt spoorloos en ik voel me bloot. Direct hierna gebeurt er iets wonderlijks. Want ik begrijp echt wel wat hij bedoelt. Theoretisch tenminste. Maar hier zit ik tegenover een man die totale meditatie ook in praktijk brengt. Die wéét wat hij zegt. Die de volle kracht van bewustzijn in zijn woorden legt. Een flits van écht weten doortrekt mijn geest. Zijn totale devotie wordt zichtbaar en voelbaar. Prachtig. Ik doorzie wat hij bedoelt. Ik besef de volle dimensie ervan. Dit is echt. En het raakt me. Diep.

Het boek ‘Op zoek in India’ van Rob van Dijk verschijnt dit voorjaar bij Uitgeverij www.viveki.nl. Ik ben zeer benieuwd, maar kan je alvast melden, het wordt een prachtig boek. Hartelijke groet, John Knappers

Van de zotte…

Goed beschouwd is het natuurlijk van de zotte, om te bloggen over een filosofie als de Advaita Vedanta. Voor degene die het begrip niet kennen, overal op deze site kom je toelichtingen tegen. Maar goed, om te schrijven over nauwelijks te beredeneren dingen zoals “bewustzijn”, het “ondeelbare” en “onkenbare”, tja, dan moet je toch eigenlijk wel een beetje gek zijn, hoor ik je denken. Goed nieuws, je hebt gelijk, dat ben ik ook, haha. Ik neem namelijk geen genoegen met alleen maar datgene wat aan de oppervlakte zichtbaar is, en dus min of meer wetenschappelijk bewezen is. Wetenschap is prachtig namelijk, maar die begint pas bij de grenzen van het niet-weten. De prachtigste inzichten hieromtrent kun je vinden op www.weteloos.nl

Waarom is dat “niet weten” zo van belang? Heel simpel: omdat we veel meer niet weten, dan dat we wel weten? Waarom zal ik mij dan beperken tot hetgeen ik al weet? Nee, het is gewoon leuker om jezelf te onderzoeken. En daarmee ook de ander te leren begrijpen. Kritisch kijken naar jouw denken, jouw zijn, jouw ego. Dit doe ik dan eigenlijk ook al mijn hele leven.
Steeds vaker kom ik tot inzichten (mooie momenten), dat ik niet mijn gedachten ben. Gelukkig maar, dat is me namelijk af en toe een rommeltje. Nee, ik mag vaker en vaker vertoeven in een soort van “waarnemer zijn”. Een waarnemer die kijkt naar het toneel van zijn eigen leven. Het toneel, waarop druktemaker “John” bezig is. Wat een gedoe zeg, haha. Dan is er ineens een besef: “Wat een rare man, die schrijver van die blog!” Wat zoekt hij nu eigenlijk? Zijn echte zelf, zijn ware natuur? Of heeft hij het al gevonden, en wil hij het graag aan jou vertellen? Dan besef ik opnieuw: een goede vraag is beter dan 1.000 antwoorden. Blijven zoeken mensen. Iedere dag!  Tot ineens weer, groetjes, van “de zotte” John Knappers.

Tijdwinst? Onmogelijk…

“Het woord ‘tijdwinst’ vind ik het gekste woord wat er ooit is uitgevonden.
  Alsof je tijd op kunt sparen.”

Deze prachtige uitspraak kwam ik tegen op de site van Jan Koehoorn. Het is min of meer een inzicht wat Einstein ons wetenschappelijk heeft geprobeerd te verklaren, maar wat niet voor iedereen te begrijpen valt. Op het moment dat je ons “hier en nu” niet beschouwt vanuit beperkingen in tijd en ruimte, komt dit inzicht bovendrijven. Zie mijn eerdere posting hierennu waaruit ook valt op te maken, dat je geen tijd kunt winnen. Tijd is door ons mensen bedacht.
Jan Koehoorn is binnen de wereld van zelfonderzoek een bekende. Op zijn site kun je ook video-opnames bekijken van gesprekken tijdens Satsangs, waarbij telkens getracht wordt om door te dringen, tot dat wat is. De vraag die centraal staat is “Wie ben ik werkelijk?” Persoonlijk geniet ik van deze opnames. Maar ja, wie ben ik?

Spiritualiteit, een modewoord?

Voor wie interesse heeft in het zielsleven, wat verder wil kijken dan de materie, is het begrip “spiritualiteit” een vaak voorkomend woord. Meer en meer valt me op dat het gebruikt wordt, te pas en te onpas, op plaatsen waar het volgens mij niet thuis hoort.
Even kijken naar een aantal trefwoorden die je tegenkomt bij vertalingen: geestesleven, geestelijk bestaan, en “leven vanuit de ziel”. Letterlijk kom je bij het woord “ademtocht”.
Spiritualiteit heeft voor de mens centraal gestaan voor het ontwikkelen van alle religies die we kennen in onze wereld. De laatste jaren wordt het woord meer en meer door mensen gebruikt die moeite hebben met begrippen als religie, geen “godsdienst” willen bedrijven, maar wel op zoek zijn naar “iets” om aan de realiteit te ontsnappen. Het zijn vaak mensen, die twijfelen aan God, maar wel geloven in “toeval”. En als we dan doorvragen naar dat toeval, tja?
Dan kom je op allerlei vage krachten, de wereld van de geesten, etc. etc.

Hoewel de new-age beweging sinds de 70-er jaren ongetwijfeld veel moois heeft teweeggebracht, zijn we, als je de trendy bladen erop na leest en dito tv-programma’s bekijkt, aan het zweven geraakt in hoger sferen. Het lijkt wel of we verder van ons Zelf zijn afgeraakt dan ooit tevoren. Het lijkt alsof de spiritueel levende mens, zichzelf aan het kwijtraken is.
Woonkamers worden gedecoreerd met de prachtigste Boeddha beelden, waar men de betekenis niet van begrijpt. De prachtigste verlichtingen versieren de mooiste kerstbomen, maar wie kan je echt nog vertellen waarom?

Spiritualiteit heeft alles te maken met zingeving. Dat hoeft volgens mij niet perse mysterieus te zijn. Voor mij betekent spiritualiteit vooral “naar binnen gaan bij jezelf”. Op zoek gaan naar de antwoorden op je grootste levensvragen. Naar de bron van jouw bestaan. De mens kunnen worden, mogen worden, die je diep van binnen werkelijk bent. Zoals je bedoelt bent door God, of hoe jij die bron ook wilt noemen. Ontdekken wat je, of wie je, in je ware natuur bent.

Voor mij is dat vooral toelaten, dat de werkelijkheid niet te ontkennen is. Dat alles gaat zoals het gaat. Overgave aan grote krachten, erin meegaan, hier en nu, in mijn dagelijkse leven.

Ik dacht dat bovenstaande zin, de afsluiter was, maar, nu ik alles nog eens overlees, hoor ik de “klacht” van mijn verhaal. De klacht is, nu ik alles teruglees, dat onze huidige spiritualiteit te veel tot uiting komt in ons denken, en te weinig in ons doen. ….. Over doen gesproken; ik ga maar eens wat kaarsen aansteken hier, want het wordt donker, en licht, moet er zijn hè.

Niets in de hand

Ik heb niets in de hand.
Zeker niet de tijd,
Die mij en jou, uiteindelijk zal overleven.

Ik heb niets in de hand,
Zeker niet de ruimte,
Die ons in alles, uiteindelijk zal verzwelgen.

Ik heb niets in de hand,
Zeker niet mij Zelf,
Waarin tijd en ruimte, onmetelijk worstelen.

Ik heb niets in de hand,
Hooguit de leegte en de vrijheid,
Wat een heerlijk gevoel.
                                              © Knappers.nl

…ben ik wie ik ben.

Pas als mijn denken kan verstillen, ben ik wie ik ben.
Pas als niets mij kan verstoren, ben ik wie ik ben.
Pas als zon en maan mij gelijk verlichten, ben ik wie ik ben.
Pas als wij samen één zijn, ben ik wie ik ben.
Pas als ik dit alles niet meer weet, ben ik wie ik ben.
Pas als ik besef dat dit slechts gedachten zijn, ben ik wie ik ben.
Pas als dit gedicht volledig zinloos lijkt, ben ik wie ik ben.
                      

(In september 2008 heb ik dit gedicht al geschreven en dus ook al op mijn blog geplaatst. Nu, een paar maanden later, lijken mijn eigen woorden me nog even zinloos, haha……   dus leek het mij zinvol dit gedicht nog maar eens te “her”-plaatsen. Heroverwegen kan geen kwaad hè, zeker niet bij dit soort vragen, toch?)