In de vorige blogposting heb ik eens lekker mijn woede losgelaten. Bij hoge uitzondering, op deze blog. Hoewel dit soms best zijn nut kan hebben, ben ik iemand die niet graag in woede blijft hangen. Woede zegt namelijk alles over jezelf en helemaal niets over de ander.
Het “klaagbericht” stond dan ook al weer een paar dagen bovenaan, en zojuist heb ik besloten dat dit lang genoeg was. Ik maak er liever een gewoonte van om in alles wat ik om mij heen zie, in mensen en situaties, het goede te zoeken. Op het moment dat dit me lukt, wordt ik vanzelf optimistischer. Mijn klaagzang heeft een aantal Roosendaalse ambtenaren en politici bereikt, via deze blog, via andere nieuwsblogs en twitter. Ik hoop dat het hen doet nadenken over onze omgeving, en hoe we die groener en mooier kunnen maken. Voel je jezelf aangesproken, in het positieve, laat het gerust weten. Of ben je het er niet mee eens, ook prima, ook dan kunnen we er vast iets mee. Is het niet op deze blog, dan wel in onze omgeving. De aarde wordt me soms te grijs, en wij mensen, kunnen haar mooier kleuren. Laten we goed zorgen voor onze natuur, dan kunnen we blijven genieten van dit soort plaatjes als hiernaast. (Bijgaande foto overigens, toont het prille geluk van vader, moeder en de kleintjes, dit voorjaar, op het prachtige terrein van de GGZ Locatie Vrederust te Halsteren.)

Op de trefwoorden “geluk” en “maakbaar” eens gezocht op Google. Kwam ik op prachtige websites van psychologen, filosofen, bloggers en andere schrijvers, die allemaal zo hun eigen antwoord hebben op deze vraag. Lees je er wat blije tijdschriften op na, en kijk je eens wat naar tv, dan lijkt het erop dat het antwoord ja moet zijn. Geluk zou maakbaar zijn. Voor mij is dat echter een “schijnbare maakbaarheid”. Geluk is volgens mij in de basis gelijk aan de afwezigheid van ellende, pijn en verdriet. En wie een beetje om zich heen kijkt, ziet dat wij in onze wereld erg vaak niet in de hand hebben, hoeveel ellendige dingen ons overkomen. Sterker nog, wie pech heeft, is gewoon meer het bokje dan anderen.
Hoe komt het dan dat er mensen zijn met ogenschijnlijk veel pech, die toch zeggen gelukkig te zijn? Dat zit hem volgens mij in het gegeven dat deze mensen zich niet laten sturen door “ellendige” omstandigheden. Ze leggen zich er niet bij neer, of wanneer het niet anders kan, dan kijken ze er gewoon anders naar. Het zijn dus niet de omstandigheden die je gelukkig maken, nee, het is de wijze waarop jij er mee omgaat. Want hoeveel mensen ken je niet, die alles hebben wat hun hart begeert, en zich niet gelukkig voelen.
Is geluk dan maakbaar? Geluk is voor mij, minder verlangen. En dat is niet maakbaar. Alles wat ik zoek, buiten mijzelf, doet mij verlangen naar meer, en geeft mijn geen gevoel van gelukszaligheid. Loslaten van verlangen, levert geluk. En iets loslaten, is niet “maakbaar” te noemen.
Geluk is net als schoonheid, en die zit in de ogen van de kijker. Kijk ik in die mooie stuiters van mijn kleindochtertje Carice, dan ben ik gelukkig. Want, of het nu in mijn ogen zit, of in die van haar, ik weet het niet. Het zijn gewoon de mooiste stuiters van de wereld. 

Mijn schoonzus Ilse stuurde mij deze prachtige mail, met de wonderbaarlijk logische redenering van haar dochtertje Geke (mijn nichtje van 6 jaar, hiernaast in al haar mooie onschuld op de foto).

Afgelopen week zag Geke tijdens het NOS-journaal het item van Ina Post. Na zoveel jaar werd deze vrouw eindelijk vrijgesproken, na een nachtmerrie waarin ze beland was. Mijn dochtertje Geke was dit ook aan het kijken en vroeg wat er met die mevrouw aan de hand was. Ik probeerde in Jip en Janneke taal uit te leggen dat die mevrouw door de politie in de gevangenis was gezet, omdat de politie zei dat ze een oude mevrouw heeft dood gemaakt, terwijl dat niet het geval is geweest. Waarop Geke vroeg:
“Waarom heeft die mevrouw dan gezegd dat ze het wel gedaan heeft?”
De politie heeft haar zolang in een kamertje vragen gesteld en zo vaak tegen haar gezegd dat ze het misschien wel heeft gedaan dat ze daar zelf in is gaan geloven en daarna heeft ze gezegd dat ze het toch gedaan heeft. Geke’s reactie op dat moment was:
“Dat is wel zielig he, mama?”
Toen Geke ’s avonds naar bed ging, zat het hele verhaal haar toch niet lekker. Ze vroeg nogmaals:
“Maar mama, die politieagenten die met haar gepraat hebben die zijn eigenlijk helemaal niet lief he? En die moeten eigenlijk in de gevangenis.”
Waarom, vroeg ik haar. Waarop Geke met volgende uitleg kwam:
“Maar mama, als die pink van die mevrouw niet warm is geworden, haar neus niet is gaan groeien en ze geen kruisje op haar voorhoofd heeft gekregen dan is ze toch echt heel eerlijk geweest en had de politie haar toch moeten geloven?”