Perfectie?
By John | maart 15, 2010
Ik hou niet van perfectie. Niet, dat ik het niet nastreef, maar naarmate ik ouder wordt, realiseer ik mij dat perfectie betrekkelijk is. Eigenlijk, als je de meeste dingen om je heen eens goed bekijkt, dan zijn ze vaak niet perfect. Er zit een kras op mijn gitaar, maar ik zou hem niet willen missen. Zonder die kras, is het mijn gitaar niet meer. De prachtigste schilderijen, zijn vaak wel ergens een beetje beschadigd. De beste muzikanten ter wereld, die mij diep kunnen raken, spelen of zingen er soms net een beetje naast. En ons trouwe Maria-beeld mist sinds kort een stukje van haar hand. Zo kan ik uren doorgaan.
Mensen die “perfect” willen zijn, krijgen vanzelf last van allerlei dwangneurotische trekjes en uiteindelijk dus stress. Op het moment dat je beseft dat dingen mogen zijn zoals ze zijn, en je daar mee kunt leven, komt het besef, dat niet alles perfect of compleet hoeft te zijn. De verzamelaar, die geniet van zijn zoektocht naar die laatste postzegel van die ene serie, die hij al zijn hele leven kompleet wilde hebben…. Wat heeft hij nog te doen als de serie klopt. De restaurateur die de klassieke auto helemaal in orde heeft, en kan gaan genieten van het rijden… De zoektocht naar perfectie, de drang naar heelheid, kan natuurlijk een goeie drijfkracht zijn. Toch realiseer ik mij meer en meer, dat het verlangen naar die heelheid hetzelfde is als de wens van de nieuwe auto. En dan die eerste kras……. Nee, doe mij dan maar dat ene deukje, en lekker laten zitten. Kijk je in je spiegel en zie je een scheur in het glas, of een rimpel in je spiegelbeeld? Geniet er van, je ziet dat je leeft, verandert en ouder wordt. En zo is leven ook bedoeld. Als je dat kunt beseffen, dan krijg je een gevoel van perfectie, en dat is heerlijk. Geniet er van.
Topics: Mijn SPINSELS | 1 Comment »
Geest als zee
By John | maart 8, 2010
De geest is als de zee,
en als de golven zijn de bewegingen van de geest.
Hij die zijn geest tot rust weet te brengen,
is als iemand die de oceaan is overgestoken,
haar gevaren heeft getrotseerd
en ten slotte de overkant heeft weten te bereiken.
(Deze overweging kwam ik tegen op een kalenderblokje met van die mooie wijsheden voor alle dag. De bron stond er niet bij vermeld. Ik vond de tekst mooi genoeg om door te geven in ieder geval. Geniet van je dag!)
Topics: Teksten van toppers | 4 Comments »
Bob Konings - “Blogger in Beeld”
By John | maart 1, 2010
Knappers.nl plaatst (vanaf nu) regelmatig een uitgebreid interview met een medeblogger. Vandaag stel ik jullie graag voor aan Bob Konings, die vanuit de Belgische Ardennen de spits af bijt als eerste “Blogger in Beeld”. Bob houdt, vanuit hun prachtige locatie in de Ardennen, zelf een weblog bij. Tevens runt hij samen met zijn vrouw Eveline www.jewerkdebaas.nl, en www.het-roer-om.nl
1. Wie ben je? Vertel iets over jezelf of je leven, en over je blog?
Ik ben Bob Konings, geboren en getogen Roosendaler, getrouwd en vader van twee zoons. In juni 2008 ben ik naar de Belgische Ardennen verhuisd en run daar een bed and breakfast. Tevens run ik samen met mijn vrouw een counselingsbedrijf, gericht op relatiecounseling en bedrijven. In mijn spaarzame vrije tijd houd ik me bezig met de slag om de Ardennen, en dan vooral het gebied waarin ik woon. De reden dat we verhuisden naar de Ardennen? We wilden iets totaal anders met ons leven. Minder drukte, meer natuur en meer samen. En dat is helemaal gelukt.
2. Weet je nog wat de aanleiding was om met je blog te beginnen?
Toen we in 2005 startten met onze zoektocht naar ons droomhuis in de Ardennen, besloot ik daar een blog aan te hangen. Ik vertelde over onze zoektocht naar een geschikt pand. Het verhaal was vaak hetzelfde: We hebben huizen bezocht, maar niets gevonden. Toen we ons droomhuis gevonden hadden en verhuisden, vond ik dat ik de blog moest voorzetten. Het is een blog geworden over de dagelijkse dingen die we meemaken. Ondanks dat de Ardennen op steenworp afstand ligt van Nederland, is het een totaal andere wereld en een heel andere cultuur. Die wereld probeer ik met korte stukjes in beeld te brengen. Altijd met een dikke knipoog, dat moet ik er wel bij zeggen. De weblog was in het begin bedoeld voor het thuisfront. Die konden op afstand lezen wat we meemaakten. Nu is de blog openbaar en via de website van de bed and breakfast te bekijken.
3. Heeft je blog een commercieel belang, of is het pure hobby?
In eerste instantie zou ik zeggen dat het een hobby is. Maar, dat klopt niet helemaal. De weblog is doorgelinkt vanuit onze website van Bo Temps. Het kan voor mogelijke gasten een beslissende factor zijn om wel of niet te komen overnachten bij ons. De weblog is ook gelinkt aan onze nieuwsbrief. 4x per jaar geven we een nieuwsbrief uit met de laatste nieuwtjes. Er zit dus wel een stuk commercieel belang achter. De laatste maanden zie je de bezoekersaantallen op die weblog ook groeien. Niet spectaculair, maar er is zeker groei. Er zijn vaste bezoekers vanuit familie, vrienden en gasten die regelmatig komen kijken. Ik krijg ook regelmatig dingen terug te horen van gasten die stukjes hebben gelezen.
4. Heeft het je iets gebracht? Wil je er iets mee bereiken?
De blog is voor mij puur een uitlaatklep. Ik wil vertellen en laten zien wat we hier meemaken. Het mogen dan kleine dingen zijn, maar dat vind ik leuk. Je verwonderen over kleine dingen, zoals het zien van een hert of een kabel in je auto die is opgegeten door een steenmarter. Het uitgangspunt is en blijft het vertellen van onze beleving in Grandmenil. (Bijgaand een sfeerbeeld van het authentieke dorpje in de Ardennen).
5. Wat is het allermooiste wat je blog heeft opgeleverd?
Je maakt hier ook moeilijke, frustrerende dingen mee. De weblog is een uitstekend middel om dat negatieve om te buigen naar iets grappigs of zelfs hilarisch. Bij een vervelende gebeurtenis kan ik uren lang zitten broeden om het om te buigen naar iets leuks. En dat lukt altijd. Ook mooi, is dat een tijdje terug een van mijn gasten arriveerde. Bij het binnenkomen begon hij meteen te roepen dat ik hem niets hoefde te vertellen, hij wist alles al. De gast had de hele weblog van voor tot achter gelezen en dat leverde zeer vermakelijke gesprekken op. In de toekomst (?) hoop ik alle verhalen te bundelen in een boekje.
6. Soms delen mensen erg intieme dingen. Waar ligt jouw grens?
Door te bloggen maak je je heel kwetsbaar. Ik vertel openlijk over stommiteiten die ik hier bega. Ik zit daar niet mee. Maar, ik merk wel dat ik heel dicht bij mij houd. Bloggen levert grenzen op. Zo schrijf ik bijna nooit over gasten. Ik doe dat alleen als het verhaal meerwaarde heeft, of als het belachelijk genoeg is. Het is echter wel een grens: het kan toekomstige gasten afschrikken en dat botst natuurlijk met het zakelijke belang. Ook de kinderen houd ik heel veel buiten schot. Als er al een verhaal over hen is, dan is het inhoudelijk: wat zij hier doen, wat ze meemaken op school. 
De opzet van onze blog is ook heel beperkend. Ik zou over veel meer dingen willen schrijven, maar dan gaan die niet over het leven hier. Dingen als politiek, wereldzaken, etc, passen niet in deze blog. Enerzijds jammer, anderzijds accepteer ik dat ook wel. Ik houd het dicht bij huis. Bij kleine dingen. Op dit moment ben ik serieus aan het overwegen om meer te vertellen over de dorpsbewoners, uiteraard met respect. Er zitten hele bijzondere mensen tussen en die bijzonderheid zou ik graag willen delen.
7. Volg je regelmatig dezelfde blogs. Hoeveel, en wat voor soort blogs?
Ik volg regelmatig andere blogs. Ik ben een fervente Internetter, altijd op zoek naar informatie en dan stuit je nogal eens op blogs. Ik heb een aantal vaste blogs die ik volg. Omdat die vermakelijk zijn of opvallend. Knappers volg ik al een aantal jaar, uit nieuwsgierigheid.
8. Bezoek jij wel eens andere “filosofisch” getinte blogs of sites?
Ik bezoek niet speciaal filosofische sites. Ik ben geïnteresseerd in mensen en hun verhalen. Het mooie aan Internet en aan blogs, hyves, twitter en andere sites is, dat iedereen die wil schrijven ook daadwerkelijk zijn/haar verhaal kwijt kan. Je ziet dat bv op hyves. Heel veel mensen schrijven daar blogs over de dingen die hen overkomt. Ik denk wel eens dat mensen niet doorhebben hoezeer ze bekeken kunnen worden. Je zet jezelf wel op een bepaalde manier neer. Ik gebruik de hyves pagina vooral voor de dingen die we hier doen. En daar kan ik ook een stuk verwondering kwijt ten aanzien van de wereld, zoals politiek. Ik ben dus niet specifiek op zoek naar bloggers, maar kom ze geregeld tegen. De interessante blogs blijf ik volgen en mail soms met hen.
9. Lees dit eens? Staan wij (volgens jou) als mens los van onze schepping?
Wat is “schepping”? Vanuit mijn katholieke achtergrond heeft dat een heel andere betekenis. De bijbel was trouwens voor mij reden genoeg om atheïst te worden. Ik heb weinig met advaita, denk ik. Of ik moet eerst eens zien wat de werkelijke betekenis ervan is, niet in bloemige onbegrijpelijke taal. Ik merk dat ik de laatste twee jaar veel aardser geworden ben. Het woord “spiritualiteit” levert bij mij oprispingen op. De wereld zit an sich al ingewikkeld genoeg in elkaar om me ook nog eens daarin te verdiepen. Noem het kortzichtigheid of noem het normaal. Het woord spiritualiteit lijkt gekaapt door mensen die de werkelijkheid niet aan kunnen. Je ziet dat ook in de coachingswereld. Voor ieder ding en ieder probleem is wel een coach. Vaak koppelen zij hun coachschap aan spiritualiteit. Ik kan daar niets mee. Ik blijf liever met mijn twee voeten stevig op de aarde staan. 
Ik verwonder me om de wereld om me heen. Gedrag van mensen, gebeurtenissen waar we als mens geen grip op hebben. Ik kan me verwonderen over de natuur. Een klein voorbeeld: in de herfst liep ik met vrouw en kinderen in een van de prachtige bossen in onze directe omgeving. Achter een kleine heuvel ontdekte ik paddestoelen. Op zich niet raar in de herfst. Maar deze waren allemaal in een prachtige blauwachtige tint. Ik heb geprobeerd uit te zoeken hoe dat kwam, maar ik weet het nog niet. De verwondering is overgebleven. Mooi toch?
10. Volgens enkele hardnekkige Advaita-filosofen is de wereld zoals wij hem zien, een illusie? Mocht hij dat niet zijn, wanneer vergaat deze wereld dan, en waarom?
Als de wereld een illusie is, dan is het wel een mooie illusie. Ik zei al, ik ben heel aards. Vergaat de wereld dan ooit? Geen idee. De mensheid is in staat om zichzelf te laten vergaan. De natuur gaat ons daar mogelijk een handje bij helpen. Dat de mensheid op een verkeerde manier bezig is om zichzelf in stand te houden besef ik zeer goed. Er moet een hoop veranderen in de wereld. Ik denk dat de mensheid eerst tot de afgrond moet worden gedreven voordat zij doorheeft wat er precies moet veranderen. Een doemscenario, ik weet het. Zoland de wereld te afhankelijk is van natuurlijke bronnen als olie en gas, en haar hele economie daaraan ophangt, zal zij niets leren. Op het moment dat dat allemaal op is, dan gaat de verandering komen. Dat is mijn overtuiging.
11. Bob, wil je tot slot nog wat kwijt aan de lezers van Knappers.nl?
Ik blijf bloggen, ik blijf mij verwonderen. Ik houd van veranderen en ik vermoed dat er binnen een paar jaar een totaal andere blog bij gekomen is.
Tot slot even een opmerking namens Knappers.nl: De geplaatste foto’s in dit interview kun je allemaal terugvinden in de genoemde websites, en zijn dus rondom hun huis gemaakt. Met dank aan de hele familie Konings !
Topics: Blogger in Beeld | No Comments »
Bril kwijt?
By John | februari 27, 2010
Was ik net toch even mijn bril kwijt. Maar … gevonden, en, gelukkig, het is weer weekend. Weer een drukke week achter de rug. Zo’n week, die haaks staat op alle relativerende teksten over tijd, bewustwording en alle andere filosofische spinsels die ik jullie lezers regelmatig onder de ogen breng. Niet dat ik een hekel heb aan mijn werk. Nee, ik heb een prachtbaan. Maar, het blijft natuurlijk oorlog voeren met deadlines, achter de broek zitten van klanten en binnenhalen van opdrachten. In de snelle wereld van de nieuwe media. Ach ja, had ik maar een vak moeten leren, haha.
Kijk ik er op terug, dan is het weer een kermis van indrukken die achter me liggen, en heb ik meteen zo iets van “Tjonge jonge, wat maken we ons weer druk zeg”. Probeer ik in de eerdere postings uit te leggen dat “tijdwinst onmogelijk is” en dat we “hier en nu” moeten leven; echter, in de waan van de dagelijkse werkdag, lijkt dit “bewustzijn” als vanzelf naar een achtergrond te verschuiven.
Door al het gejakker en jagen naar succes, verliezen we uit het oog, waar het volgens mij echt om gaat. (Ik moet hier eigenlijk in de “ik vorm schrijven, sorry, maar ik weet dat er meer mensen last van hebben, vandaar…) Precies op de momenten dat we ons niet bewust zijn van ons Zelf, jagen we nutteloze zaken na. Onze echte belangen, waar we diep van binnen door worden aangedreven, verliezen we uit het oog. En alles wat ons echte welzijn kan bedreigen, daar lijken we een tijdelijke blindheid voor te ontwikkelen. Een blindheid die ons ego telkens weer weet te foppen.
Als er morgen een bril was, die mij van deze blindheid, continu kon verlossen, ik zou hem niet alleen kopen, maar zeker de hele dag op die zoekende snufferd van me zetten. Om vaker en langer tot het inzicht te komen, waar ik op Knappers.nl zo graag over schrijf. De bril die ik zocht net, stond trouwens al lang op mijn neus. Tot ineens weer, groet, John
PS. Zie ook eerdere postings: Religie als bril? en Oogjes en zie alles!
Topics: Mijn SPINSELS | 3 Comments »
Het enige bericht, wat ik blijf herhalen…
By John | februari 24, 2010
Kijk en zie.
Wees maar stil.
Verander niets.
Jij bent alles wat je wilt.
Er is geen worden.
Naar iets van morgen.
Open jouw ogen.
Kijk naar het heelal.
Voel je oneindig.
Je bent er al. © Knappers.nl
Dit gedicht heb ik al in januari 2008 geschreven en voor het eerst toen op mijn blog geplaatst. Telkens als ik het lees, lijkt een waarheid mij te vinden. Iedere keer opnieuw, en meestal net weer even iets anders dan de vorige keer. Vandaar dat ik uitsluitend dit gedicht, tegen alle “blogregels” in, maandelijks opnieuw bovenaan plaats, als een soort van “heroverweging”. Een soort van mantra, voor jou en voor mijzelf. Ik ben niet mijn gedachten. Ik ben niet slechts dat poppetje, die staat van zijn, die ik nodig heb om te verschijnen. Alles wat ik zoek, wordt beperkt door mijn denken. Veel leesplezier op mijn blog en tot plotseling! Groetjes, John Knappers.nl
Topics: Mijn GEDICHTEN | 12 Comments »
Iemand hier?
By John | februari 22, 2010
Voor mijn geboorte was ik niemand.
Zo wordt het ons geleerd.
Maar ja, nu denk ik wat verder door,
Inmiddels besef ik: “Ze hebben het verkeerd”.
Na mijn geboorte was ik iemand.
Tot ik mij bedacht: “Wie ben ik dan?”
Na heel veel denken, kwam ik niet verder.
Dan de dwaze gedachten, van één man.
Nu, besef ik: “Ik ben niemand!”
Zie letters verschijnen op het witte papier.
Jij zit ze nu te lezen…
Was er dan toch iemand hier?
Topics: Mijn GEDICHTEN | No Comments »
Op zoek in India
By John | februari 20, 2010
ADVAITA - NIEUWS: Er komt weer een nieuw boek aan, van Rob van Dijk, van www.advaita.nl. Voor wat betreft de Advaita Vedanta filosofie zie ik Rob als mijn leraar. Eind december 2007 maakte ik Rob per email attent op mijn weblog, waarna ik van hem een email terug kreeg. Hierna is een correspondentie ontstaan, die nog steeds voortduurt. 
Rob is degene die mij met regelmaat “wakker schudt” en “wakker houdt”, maar dan in de goede zin van het woord. Als ik “zoekende” ben, is hij de man die mij vanaf Bali de “juiste bril” aanreikt. Vragen aan me stelt, die mij altijd net zo lang weer doen zoeken, tot het me lukt om goed door deze bril te kijken, en dan mijn eigen antwoorden te vinden. Antwoorden die mij zelfbewuster maken. Die mij mijn eigen ware natuur laten zien. Momenteel is Rob de laatste hand aan het leggen aan zijn boek: Op zoek in India. Dit kan komend voorjaar besteld worden bij Uitgeverij www.viveki.nl en ik zal jullie er zeker dan op attenderen. Rob maakte tussen 1999 en 2003 vijf reizen door India en hield trouw een dagboek bij van zijn zoektocht naar wijsheid. Het resultaat is een zeer persoonlijk verslag van ontmoetingen met wijzen en minder wijzen en opmerkelijke gebeurtenissen.
Hier alvast een fragment uit: Op zoek in India – door Rob van Dijk:
“De Swami van de Ramakrishna Ashram”
De Swami, in oranje kleding, zit achter een antiek bureau met een klein lessenaartje erop. Prachtig van eenvoud. We bevinden ons in een vrij grote langwerpige kamer, bestemd voor een studiegroep. De sfeer is bijzonder. Helder en licht te midden van het donkere hout. Er heerst een afstandelijke eerbied voor de Swami. Aan weerskanten van de kamer staan stoelen langs de wanden. Daar nemen we plaats, op gepaste afstand van hem. De Swami nodigt mij echter uit om recht voor zijn bureau plaats te nemen op een stoel die haastig en gedienstig wordt aangedragen door een devotee. We krijgen water en prasad (iets lekkers als geschenk) aangeboden. De Swami is belangstellend naar mij en hij toont zich bereid om al mijn vragen te beantwoorden.
Eerst kruipt de Swami in mij met zijn vragen. Ik voel me vrij en opgenomen in zijn alom-aanwezigheid. We spreken over meditatie. Ik vertel hem onder andere over mijn dagelijkse routine: mantrameditatie, twee keer per dag een half uur. Het geeft me enige statuur. Ik ben niet zomaar iemand, hè. De Swami lacht me hartelijk uit. ‘Mediteren doe je niet een half uur. Mediteren doe je de hele dag! Je denkt de hele dag aan God en je doet alles voor God. Te vergelijken met een werkende moeder, die altijd aan ‘haar kind’ thuis denkt en haar werk ook voor het kind doet. Dat is wat we hier in de ashram beoefenen. We denken de hele dag aan God. We willen God worden door de hele dag door aan God te denken.’ ‘Ach ja, natuurlijk! Ik begrijp helemaal wat u bedoelt’, probeer ik nog. Maar op de een of andere manier voel ik me toch een beetje betrapt. Mijn trots verdwijnt spoorloos en ik voel me bloot. Direct hierna gebeurt er iets wonderlijks. Want ik begrijp echt wel wat hij bedoelt. Theoretisch tenminste. Maar hier zit ik tegenover een man die totale meditatie ook in praktijk brengt. Die wéét wat hij zegt. Die de volle kracht van bewustzijn in zijn woorden legt. Een flits van écht weten doortrekt mijn geest. Zijn totale devotie wordt zichtbaar en voelbaar. Prachtig. Ik doorzie wat hij bedoelt. Ik besef de volle dimensie ervan. Dit is echt. En het raakt me. Diep.
Het boek ‘Op zoek in India’ van Rob van Dijk verschijnt dit voorjaar bij Uitgeverij www.viveki.nl. Ik ben zeer benieuwd, maar kan je alvast melden, het wordt een prachtig boek. Hartelijke groet, John Knappers
Topics: Mooie boeken | 1 Comment »
Van de zotte…
By John | februari 18, 2010
Goed beschouwd is het natuurlijk van de zotte, om te bloggen over een filosofie als de Advaita Vedanta. Voor degene die het begrip niet kennen, overal op deze site kom je toelichtingen tegen. Maar goed, om te schrijven over nauwelijks te beredeneren dingen zoals “bewustzijn”, het “ondeelbare” en “onkenbare”, tja, dan moet je toch eigenlijk wel een beetje gek zijn, hoor ik je denken. Goed nieuws, je hebt gelijk, dat ben ik ook, haha. Ik neem namelijk geen genoegen met alleen maar datgene wat aan de oppervlakte zichtbaar is, en dus min of meer wetenschappelijk bewezen is. Wetenschap is prachtig namelijk, maar die begint pas bij de grenzen van het niet-weten. De prachtigste inzichten hieromtrent kun je vinden op www.weteloos.nl
Waarom is dat “niet weten” zo van belang? Heel simpel: omdat we veel meer niet weten, dan dat we wel weten? Waarom zal ik mij dan beperken tot hetgeen ik al weet? Nee, het is gewoon leuker om jezelf te onderzoeken. En daarmee ook de ander te leren begrijpen. Kritisch kijken naar jouw denken, jouw zijn, jouw ego. Dit doe ik dan eigenlijk ook al mijn hele leven.
Steeds vaker kom ik tot inzichten (mooie momenten), dat ik niet mijn gedachten ben. Gelukkig maar, dat is me namelijk af en toe een rommeltje. Nee, ik mag vaker en vaker vertoeven in een soort van “waarnemer zijn”. Een waarnemer die kijkt naar het toneel van zijn eigen leven. Het toneel, waarop druktemaker “John” bezig is. Wat een gedoe zeg, haha. Dan is er ineens een besef: “Wat een rare man, die schrijver van die blog!” Wat zoekt hij nu eigenlijk? Zijn echte zelf, zijn ware natuur? Of heeft hij het al gevonden, en wil hij het graag aan jou vertellen? Dan besef ik opnieuw: een goede vraag is beter dan 1.000 antwoorden. Blijven zoeken mensen. Iedere dag! Tot ineens weer, groetjes, van “de zotte” John Knappers.
Topics: Mijn SPINSELS | 8 Comments »
Tijdwinst? Onmogelijk…
By John | februari 15, 2010
“Het woord ‘tijdwinst’ vind ik het gekste woord wat er ooit is uitgevonden.
Alsof je tijd op kunt sparen.”
Deze prachtige uitspraak kwam ik tegen op de site van Jan Koehoorn. Het is min of meer een inzicht wat Einstein ons wetenschappelijk heeft geprobeerd te verklaren, maar wat niet voor iedereen te begrijpen valt. Op het moment dat je ons “hier en nu” niet beschouwt vanuit beperkingen in tijd en ruimte, komt dit inzicht bovendrijven. Zie mijn eerdere posting hierennu waaruit ook valt op te maken, dat je geen tijd kunt winnen. Tijd is door ons mensen bedacht.
Jan Koehoorn is binnen de wereld van zelfonderzoek een bekende. Op zijn site kun je ook video-opnames bekijken van gesprekken tijdens Satsangs, waarbij telkens getracht wordt om door te dringen, tot dat wat is. De vraag die centraal staat is “Wie ben ik werkelijk?” Persoonlijk geniet ik van deze opnames. Maar ja, wie ben ik?
Topics: Teksten van toppers | 11 Comments »
Jouw blog?
By John | februari 14, 2010
Jouw blog? Waar geloof jij in? In juni 2009 schreef ik (ego Johnny?) iets over mijn “schrijverstwijfel”, zie hier. Inmiddels kan ik je melden dat de twijfel is verdwenen en ik mijzelf gewoon een “fanatieke blogger” durf te noemen. Daarnaast heeft mijn blog eigenlijk zelf een mooi antwoord gegeven. Sterker nog, jullie hebben als lezer het antwoord gegeven. Ik ga jullie niet opnieuw vermoeien met bezoekstatistieken, dat heb ik eerder al gedaan. Nee, vandaag ontdekte ik iets anders in het beheersysteem van mijn blog. Wat bleek? Inmiddels heb ik 165 keer een bericht geplaatst. Maar, hiermee is het nog steeds geen echte blog. Het meest kenmerkende van een blog is namelijk dat het een platform is waarop kennis wordt gedeeld, voor maar ook juist door de lezers. En, wat zag ik nu vandaag. Op de 165 berichten, is in totaal nu 179 keer (door jou?) een reactie geplaatst. Op sommige rubrieken wordt minder keren gereageerd dan ik er een posting op plaats, maar de rubrieken waar jij als lezer het meest op reageert zijn “Zijdelingse info” en “Spinsels”. De 47 Spinsels springer eruit. Daarop is 79 keer gereageerd. Het mooiste is het, wanneer er op een bericht tussen de reageerders zelfs een discussie ontstaat.
Knappers.nl is ooit ontstaan vanuit mijn interesse over de Advaita Vedanta, daarover heb ik al vaker iets verteld. Het mooie van deze filosofie is dat mijn persoonlijke bewustwording zich dagelijks, in de ongeveer 16 uur dat ik wakker ben, kan ontwikkelen. Ik lach me af en toe rot om “ego Johnny” die zich weer eens druk loopt te maken om van alles en nog wat. Om dingen die er werkelijk niet toe doen. Zoals al die informatie hierboven. Wat moet ik/jij hiermee? Tja, zo zitten wij mensen nu eenmaal in elkaar hè. 
Wat zou het mooi zijn, dat het me lukte om naar “ego Johnny” te kunnen kijken, alsof ik achteroverleunend op een terras, met een biertje in de zon, zit te kijken naar deze druktemaker. Ik heb meteen voor jou ook een flesje uit de kelder gepakt hoor. 
Terug naar de reflecterende vraag over het “waarnemen van jezelf”. Wie is dan de waarnemer? Voor mensen die niets hebben met de Advaita-filosofie, persoonlijke bewustwording, of filosofie in het algemeen, klinkt dit mogelijk als wartaal. Graag daag ik jullie met Knappers.nl uit om te kijken naar jezelf, of naar de wereld, en jouw rol daarin. Laat al die opgelegde aannames eens los, en kijk eens naar jezelf en alles om je heen. Probeer dat eens zonder je te laten beïnvloeden door datgene wat de heersende maatschappij om je heen je oplegt. Waar geloof jij in? Reageer als je het ergens mee eens bent, maar ook, als je iets onzin vindt. Samen komen we namelijk wellicht eerder tot een besef dat kennis pas groeit, als je hem deelt. Dat is het mooie van internet. Iedereen kan dit vinden, en er van vinden wat hij wil. En al die kennis, is hooguit een hoop van doorgegeven woorden over begrippen die weer zijn bedacht. Het gaat om de vraag: Wat doen we ermee?
Topics: Mijn SPINSELS | 1 Comment »
« Previous Entries